Ik was covergirl voor een dag

Het was toch een beetje spannend vanmorgen. Wat o wat is het verjaardagscadeautje dat E, M en The Next Generation achter mijn rug om hebben geregeld. Ze maakten het extra spannend door mij eerst alle andere verrassingen uit te laten pakken. Het beste voor het laatste bewaren is wreed als je nieuwsgierig bent als ik.

Gelukkig ging het papier er snel af. Voor me lag de eerste, enige en exclusiefst mogelijke editie van “De Bjorn”, mijn enige eigen verjaardagsglossy onder redactie van van mijn huisgenotes. Tjokvol met mooie foto’s en lieve woorden.

Die kan ik natuurlijk niet voor mijzelf houden.

Veertig

Ik doe er ook aan mee. Het plagen van jarigen als hun leeftijd eindigt op een nul. Morgen ben ik aan de beurt: 40.

Eerlijk gezegd heb ik meer met 37. Een priemgetal dat ook een priemgetal is als je hem omdraait (73). Het bewijs voor Bjorn’s Derde Algemene Stelling Vol Wijsheid: Er zit poëzie in wiskunde.

De komende jaren zit ik qua leetijdsgetallen goed. 41 (priemgetal), 42 (het antwoord op de vraag van het leven het heelal en de rest), 43 (priemgetal) en 44 (dichterlijke vrijheid).

Waarom er vaak gedoe wordt gemaakt over 30e en 40e verjaardagen, ontgaat mij. Voor mij hoeven de posters niet en “Bjorn 40 jaar, 3 x toeteren maar” vind ik bezopen. Dat is aandacht die niet goed bij me past. Ik sta liever in de schijnwerpers voor het publiek waar ik voor gekozen heb.

Bovendien, waarom niet een jaar eerder? 39 is 3 x 13. Ik mag van geluk spreken dat ik er nog ben. In alle eerlijkheid is dat wel de reden waarom ik het belangrijk vind mijn verjaardag goed te vieren. Wanneer je wat langer op deze aardkloot rondloopt weet je dat deze leeftijd niet voor iedereen in goede gezondheid is weggelegd.

Ik heb dubbel geluk. Mijn huisgenoten weten ieder jaar iets moois van mijn verjaardag te maken. Ze leggen de lat hoog en daarmee ben ik verwend. Ik heb E, M en The Next Generation veel zien smoezelen over een cadeau. Hun voorpret is voor mij al genoeg lol.

En dan moet mijn feestje nog komen.  Daar ben ik dankbaar voor.

Die midlifecrisis krijgt een schop van mij

Mijn 40e verjaardag is aanstaande. Ik omarm deze sprong in de perceptie van mijn leeftijd met een nieuw kapsel.

Ik bereid het ditmaal goed voor. Zo googel ik op tijd naar naar een nieuwe hair-do. Normaal doe ik dat in de salon met een lichte paniek tussen de automatenkoffie uit een moeilijk drinkbaar kopje en het omroepen van mijn naam in. En dat werpt gelijk vruchten af.

Via “short hair” en “short hair don’t care” (een meme die wonderwel bij me past) kwam ik uit bij “short hair old man” (een stukje gebruiker-zoekmachinevertrouwijkheid in de publieke ruimte van een blog, zeg maar). De zoekresultaten waren groen en rijp door elkaar. Google begreep niet dat ik mannen van een zekere leeftijd bedoelde en geen vintage kapsels op hippige twintigers. Desillusie lag op de loer.

Uitkomst werd gegeven door het laatste kapsel van de laatste website die ik een kans gaf. George Clooney openbaarde zich aan mij. Kort haar, grijzend en onweerstaanbaar voor de vrouwtjes. Halleluja, ik had niet voor niets hoop gehouden.

De foto is bewaard op de telefoon. Ik ben klaar voor de briefing van de kapster:

“Ik hoef geen koffie. Doe mij maar een Clooney.”

What else?