Mandarijnen redden ratten

Ik heb 3 jaar muziekles gehad op de middelbare school. Daar is mij alleen de intro van Van Halens Jump en de mandarijntjesverslaving van de lerares van blijgebleven.

Het was ongelovelijk hoeveel mandarijnen ze in een uur naar binnenwerkte. Aan het begin van de les kwam een half netje op tafel en stuk voor stuk gingen ze op. Door het mondje. Ze zal zo’n 6 uur les hebben gegeven op een dag. Dat zijn 3 netjes. Bij zulke hoeveelheden heb je een fruitdealer nodig.

Van de biologieles weet ik dat te veel vitamine C door de nieren wordt afgescheiden. Je krijgt geen hogere weerstand. Je pist het gewoon uit.

Geen wonder dat de ratten in de buurt de sterkste van de stad waren.

K3 veroorzaakt nekpijn bij pappa’s

Vroeger, bij ons in de discotheek, trad er wel eens een bandje of een zanger op. Zo kan ik mij een optreden van Erik Hulzebos herinneren. En van Postmen. En van veel kan ik me niet zo veel herinneren.

Ik herinner me wel dat ik mij tijdens een optreden van WOW! op een vrolijke en vriendelijke manier misdragen heb. Ik stond samen met m’n broer iets te enthousiast een handje van de dames te scoren. Toen een ultiem moment. Een klein beetje beschamend wel als je je dat de avond erna herinnert. Maar wel erg leuk.

Vanmiddag had ik weer zo’n moment. K3 trad op in Martiniplaza. Op het eind mag je naar het podium toekomen. Eerst met Marit op de schouders. En daarna met Elke. Ik heb me kunnen gedragen en de meiden glunderden van oor tot oor.

Daar had ik wel een middag je nekpijn voor over.

Bjorn’s kliekjesstamppot om je vingers bij af te likken

Eleanor heeft tomatensoep met linzen gemaakt. Er is nog een beetje over.

Ik gooi andere kliekjes erbij in. Restanten toetje, een paar stukken stokbrood en – als pièce de résistance -het bodempje oude chocolademelk dat al 3 weken in de koelkast staat.

Herfstkleuren in de pan: rood van de soep, geel van de custard, wit van het stokbrood en bruin van de chocolademelk. Het ziet er niet lekker uit.

Hoe kan dat nou? Een kwartier geleden was het nog héérlijk!

Verdulleme, ik ben ontspannen!

Eerste verdieping. Kamer zeven. De stoelen en tafels zijn naar achteren geschoven. Ze hebben ruimte gemaakt voor een bijzondere stoel. De mevrouw legt uit dat het een tandartsstoel is. We lachen.

Als verrassing heeft een collega een shiatsumasseuse geregeld. We zitten middenin de drukste periode van het jaar en we kunnen wel wat ontspanning gebruiken. En daar heb je blijkbaar deze stoel voor nodig.

Ik denk dat deze stoel ooit is bedacht door een Chinese heks. Je bestijgt hem als een bezemsteel. Vervolgens moet je je hoofd in een rare ring leggen. En dan maar ontspannen hangen om je over te geven aan een drukpuntmassage.

En ontspannend dat dat is. Ik kan het je echt aanraden. Eigenlijk was het ook een beetje jammer. Ik heb er niet alles uitgehaald wat erin zat. Ik was al behoorlijk ontspannen.

Verdulleme!

Kroket bovenop een burka

Ik hoorde vanmorgen Land of Confusion van Genesis. Daar zit een geweldige videoclip bij met poppen van celebs uit de 80s. De Spitting-Image-pop van Ronald Reagan (als cowboy en superman) is legendarisch. Ze moeten van Land of Confusion een actuele Nederlandse versie maken.

De tijd is er rijp voor. Volksstammen lopen trouw achter de populistische leider van de dag aan. We hebben al jaren een playmobielmannetje als leider die vooral bekend is van de “krokettenmotie”. En we zitten in de ergste depressie sinds mensenheugenis.

Ik zie het al helemaal voor me. Wilders sluit een deal met Balkenende om Afghanistan te bombarderen. Balkenende zit in het bommenruim op een gigantische kroket met “halal” erop. Boven Kabul flikkert Wilders hem er uit en Balkenende valt al rodeorijdend naar beneden. Bovenop een burka.

We schakelen over naar RTL Boulevard. Gerard Joling en Gordon roken een leren vredespijp. Dries Roelvink loopt aan de Spaanse Costa in een Borat-string. En Yolanthe komt in een grote verhuiswagen voorbij rijden.

En dat allemaal met van die grote poppen.

Niet geschikt voor een weblog

De schrijver keek aandachtig naar de kamerplant. Bijna 2 meter hoog, in een hoge metalen pot, met groene blaadjes. Op de bodem liggen gele afgevallen blaadjes. Hij staat in de hoek naast de lamp, bij de radiator.

Hij keek nog een keer goed. Eigenlijk is het een armzalig ding. Een dun stammetje. Een half dicht bos met blad. En slecht in het licht. Het is eigenlijk niks om over naar huis te schrijven. Niks om aan een weblog toe te vertrouwen.

En daarom schrijf ik er een stukje over.

Kijk niet omhoog!

Ik werk vlakbij een oude energiecentrale. Een paar jaar geleden is hij verbouwd en zijn er een paar bedrijven in gekomen. Er is ook een brasserie. Vanavond had ik daar een afscheidsborrel.

Om bij de borrel te komen moet je  hele centrale door. Ik ben er al een paar keer geweest, maar het blijft indrukwekkend. Je kunt meer dan 40 meter omhoog kijken. Het is als een zwembad, maar dan veel dieper en op zijn kop. Vogels kunnen er naar hartenlust vliegen.

Als je omhoog kijkt, gooit de leegte je omver.

Kerker en suite, met uitzicht op vrijheid

Ik had ooit een heel goed idee voor een kinderboek. Dat idee heb ik nog steeds. Maar een jaar of 5 geleden liep ik vast.

Even voor de duidelijkheid: er is eigenlijk nog geen letter van dit boek geschreven. Toch, kun je behoorlijk vastlopen. Ik had een beginstuk, een aardig middenstuk en een slot. Op de helft van het middenstuk liep ik vast. En ik heb er alleen maar een kerker en-suite voor hoeven te bedenken.

JK Rowling, moeven! 😉

Handig met stekkers

We hebben onze home-cinema-set zo’n 4 jaar. Mooi ding. Radio doet het al jaren goed. We zijn al wel 3 DVD-spelers verder. Maar geen klagen, want deDVD-speler uit de auto doet het goed.

De bedrading was alleen niet weggewerkt. We zijn 2 vloeren verder, maar beide keren hebben we niet gedacht aan kabelruimte. Intussen was het een ware janboel achter het televisiemeubel. Stroomkabels waren in de war met speaker kabels en scartkabels waren verstrengeld met kabel-TV-kabels. Bij de plaatselijke pizzeria staat het op het menu als Kabelspagetti Groningese.

Alles moest er uit. Dat was geen probleem, want de helft van de speakerkabels was toch al niet aangesloten. Met het ontrafelen van de kabels was ik langer bezig.  Het aantal knopen was ontelbaar. Er waren zelfs knopen die knopen met knopen hadden.  Maar na een uur punniken was de ontknoping.

De kabels zaten er weer in . En Eleanor had een bolletje ijzerdraad (daar is vast een stoerder woord voor!) gevonden. Daarmee zijn de kabels op soort mee samengebonden.

Je bent even bezig, maar dan kijk je wel naar Brum in surround sound.

Bjorn de karaokende hulpsint

Ik ben een keer hulpsint geweest. Dat was een leuke ervaring. Ik mocht een groepje collega’s vermaken. En de feestcommissie had kado’s voor iedereen. Ook voor Sint en Piet.

De baard was erg irritant. Hij kriebelde en hij was warm. Halverwege de avond heb ik hem afgedaan. Mijn mond was er een beetje schraal van geworden.

Maar tot dat moment was ik volledig in mijn rol. We hadden ons verkleed op kantoor en werden met de auto naar de kroeg gebracht waar het allemaal gebeurde. Toen ik de auto uitstapte was ik Sinterklaas.

Ik wuifde statig, liep niet al te snel en ik sprak op een lage toon. Zoals de Sint dat doet. Voorbijgangers riepen mij blij toe. En collega’s verwelkoomden ons met een grote “ik ben blij dat ze mij niet gevraagd hebben” glimlach.

Ik speelde de rol van mijn leven. Dreigde met de roe, de zak naar Spanje en zakjes zout. Maar toen de baard begon te kriebelen viel ik uit mijn rol.

Ik had het warm en tilde de baard omhoog om wat te drinken. De magie was weg. De geest uit de fles. De hulpsint was Bjorn met een tabbert, baard en mijter.

En toen waren we nog niet eens begonnen met de karaoke