Bureautje voor Marit

Marit heeft een nieuw leuk bureautje gekregen. We hebben er flink voor moeten shoppen. Meubelwinkel in, blankhoutenspeciaalzaak uit. Uitendelijk heeft Marit een heel leuk wit bureautje gekregen met de naam “Femke”.

We hebben ook even gekeken bij een kringloopwinkel. Ik word altijd een beetje gierig in zo’n winkel. Ik moet alles bekijken en als ik iets moois en goedkoop vindt dan ben ik in mijn nopjes. En ik koop het dan niet. Ik heb het gevonden en dat is voldoende. Ik kocht geen computer, ijshockeyschaatsen, Big Brother-bordspel en het model DVD-recorder dat bij ons net stuk is gegaan.

In een hoek stonden een paar stellingkasten met glas en aardewerk. Toen ik binnenkwam bekroop mij het Koninginnedag gevoel al. Tussen al dit breekbaars stond ik op het punt het Wilhelmus aan te heffen. Misschien kwam het wel door het speciale Prins Claus-glas.

Midden op de bovenste plank stond een kopje dat wij ook hebben. Laura had het geverfd. Haar moeder had haar naam erop gezet. Waarschijnlijk hier terecht gekomen omdat haar gemene oom het hele servies na het overlijden van oma naar de kringloop heeft gebracht. Ik hoop tenminste niet dat Laura’s ouders een koopsompolis van Dirk niet meer konden betalen.

Zorg voor elkaar

Vandaag was een dag van deadlines op het werk. Op allerlei vlakken kwam van alles bij elkaar. De laatste dingen werden opgeleverd. Internet, telefonie en reclame kwamen samen. Er werd een krul gezet onder maanden werk.

Het gonsde, het buzzte, er werd veel gelachen en soms een beetje gestresst. Vergelijk het maar met het prototype van een auto. Je begint met een tekening. En je koopt onderdelen in en je maakt ze op maat. Als het in elkaar zit, kijk je tevreden naar het plaatje. Je rijdt een beetje proef en maakt hem beter.

Spannende dagen. Mooie tijden.

Mag het ook een netkous zijn?

Een collega kwam gisteren met een nieuwe uitdrukking. Ik kende hem in ieder geval nog niet. Toen ik hem hoorde, begreep ik hem gelijk. Het was echter te stuitend voor woorden. Maar ook wel weer grappig. Dus stiekem wel humor. Wij, de collega en ik, konden er wel om lachen.

We begrepen de context. Het is zo’n uitdrukking die erg leuk is onder jongens van een jaar of 20 die met hun Goflje heen en weer rijden tussen huis, disco en hangplek. En het liefst op het moment dat er een leuk meisje voorbij komt. Of om – als mannen onder elkaar – te vertellen dat ze er helemaal voor gaan.

Nieuwsgierig? Ik waarschuw je. Het is niet echt vrouwvriendelijk. Je moet het niet hardop gaan roepen. Ik sta niet voor de gevolgen in hoor!

Beuk ‘m door de panty.

Sorry.

Snottebelle

De verkoudheid heerst in ons huis. De kinderen zijn er net van af, maar Eleanor en ik snotteren lekker door.  Gevulde zakdoekjes donderen per pallet in de grijze bak.

Bij de supermarkt zien ze me graag met een snottebel. Dan weten ze dat ik met karrevrachten Tempo de schuifdeur uitloop. Ze hadden nog geen tijd gehad om het vak aan te vullen. Bij mijn vorige eensmans-papieren-zakdoekjes-stampede heb ik het hele vak leeggeplunderd.

Ik kon alleen nog ‘kiezen’ voor zakdoekjes met eucalyptusgeur. Zakdoekjes met de geur van eucalyptus. Leg dat eens uit aan een koala. Die wordt helemaal gek down under in zijn Australische boom. Weet een koala uberhaupt van neussnuiten? Kan iemand dat uitleggen? Worden koala’s verkouden? Ik ben benieuwd hoe die beesten reageren op eucalyptuszakdoekjes.

Ik ben er in ieder geval dol op. Voordat ik mijn misthoorn aanzet, adem ik even diep in voor lekker shotje. Het is te pedant, te luxe voor woorden, maar o zo lekker. Ik gooi mijn voorraad lijm bovenop de besnotte zakdoekjes in de kliko. Die heb ik niet meer nodig.

In het vervolg loop ik de hele dag met een baal zakdoekjes aan mijn neus.

De stampede van de snoeppot

Een collega vult de snoeppot. Engels drop bovenop. Kleine harde dropjes eronder. Iedereen reageert enthousiast. Kantoorvee in een intensieve menshouderij hou je tevreden met samengeklonterde stukken zoethoutwortel met arabische gom.

Na een kwartier staat een collega schuldbewust bij de snoeppot. Ze stelt dat ze wat minder vaak dropjes moet halen anders is er niets meer voor anderen. In het kwartiertje dat volgt, azen de rest van de collega’s de pot leeg. Op de bodem liggen de  snoeprestjes van vandaag en de dagen daarvoor.

Je kunt het een run on the bank noemen. Ik noem het “De stampede van de snoeppot”.

Zielig meisje

Elke heeft haar middag niet. Op de peuterspeelzaal ging het goed. Toen ik haar ophaalde was ze lekker aan het rennen en spelen. Met grote rode blosjes op de wangen. Ik word gelijk blij als ik dat zie.

Daarna was het mis. Ze wilde niet eten en niet drinken en huilde en huilde. Ze is verkouden en ze heeft daardoor de afgelopen nachten niet goed geslapen. Ik vond haar best warm. Ze wilde niet op bed en bleef bij mij op schoot hangen.

Na drie kwartier krulde ze zich op en ging ze tegen mij aan liggen. Even later sliep ze. Nog zo’n moment waar ik spontaan gelukkig van word.

Stap voor stap leg ik Elke op de bank. Ik leg eerst een kussen klaar. Daarna haal ik  mijn arm onder haar hoofd vandaan. Voorzichtig schuif ik opzij. Ze ligt op de bank. Al met al duurde dit een half uur. The Eagle Has Landed.

Wietze de Zwijger

We zitten met z’n drieën op de bank. Eleanor, de droge was en ik.  We kijken trouw iedere week Boer Zoekt Vrouw. Ik krijg nooit veel mee. Want ik zit meestal met de laptop op schoot, zulke stukjes te typen.

Ik hoorde dat boer Wietze nooit iets zegt. Ik moest Eleanor vragen wie hij was. En ik ben het nu alweer vergeten. Misschien dat ik hem de volgende week zondag wel herken. Als hij een t-shirt draagt met de tekst “Wietze de Zwijger” in zwarte letters in zo’n Gamma-lettertype.

Eleanor, de droge was en ik. Met een kopje thee. De was hoefde niets. Boer Zoekt Vrouw was nog nooit zo gezellig.

De Bond van Wetsovertreders in actie!

Ik las in het nieuws over de Bond van Wetsovertreders. Ze vinden dat de politie een filmpje van een insluiper niet op internet mogen zetten. Want een dief heeft ook privacy als hij er met de buit van een oude mevrouw vandoor gaat.

Ik vind het een rare club. Kun je ook lid worden als je geflitst wordt? Je schijnt het aan Rita Verdonk te kunnen vragen. Zij was tijdens haar studententijd actief lid van de Bond.  Ik ben benieuwd welke misdaad voldoende was voor een lidmaatschap.

De bond schijnt overigens verscheurd te worden door 2 stromingen. De ouderwetsovertreders en de nieuwerwetsovertreders. De ouderwetsers strijden nog dagelijks tegen gestreepte of oranje overals voor gedetineerden. De nieuwewetsers strijden vooral tegen nieuwe technieken, zoals videocamera’s waarmee de privacy van insluipers wordt geschonden. Ze twisten over de media-aandacht die de ene groep  van de andere steelt.

Hang een cameraatje op, zou ik zeggen.

Bjorn, Man van Staal, aangenaam

Ik loop naar de Albert Heijn voor een paar snelle boodschappen. Andere snelle boodschappers lopen in en uit de supermarkt. Een jonge vrouw (meisje) valt op. Ze staat stil. Ik moet goed kijken, maar dan zie ik een notitieblok in dezelfde kleur als haar jas.

Ik ben de sjaak. Ze loopt op me af. Met een glimlach die ik zelden van zulke meisjes heb gehad.

“Hallo, hoe gaat het met u?”

Potverdrie. Als ze dat op zaterdagavond in een willekeurige kroeg doet, kan ze met iedere willekeurige man naar huis. Ik ben geen willekeurige man. Ik houd stand. Ook tegen de beste openingszin die een straatenquêtrice of verkoopster kan hebben.

“Heel goed. Maar, sorry, ik heb geen tijd.”

“Oòòòh.” Ze houdt haar hoofd schuin en fronst gespeeld haar wenkbrauwen. Ze speelt het en doet geen moeite om dat te verbergen. Ze flirt met me. Ze flirt om mijn NAWTE-gegevens uit de zak te kloppen. “Het duurt maar één minuutje.” Achteraf vind ik dat laatste erg ranzig klinken. Ik zeg dat ik haast heb en loop door.

Ik gooi wat producten in mijn mandje. En loop naar de kassa. De kassière heeft er zin in. Ze werkt de rij snel weg. Ik rats de pinpas door het apparaat. Ik heb geen Bonuskaart. Wil geen koopzegels. Wel een bonnetje.

“Ik wens u een fijn weekend.” Ik kijk naar haar. Ze kijkt ook naar mij. Ze meent het oprecht. “Jij ook een fijn weekend.”

10 jaar geleden was ik een week lang verliefd geweest.

Knip, plak. Jin, jang.

Vanmorgen heb ik een klein overwinninkje gehaald. Mart en Elke hebben geknutseld. Onder mijn ‘supervisie’. Hier moet ik meer over vertellen. Als de meiden gaan knutselen, dan raak ik in paniek. Alles moet zoals ik dat wil.

“Niet knoeien op de tafel.”
“Kijk uit met die schaar!”
“Pas op, geen lijm aan je je mouw!”

Mijn hartslag op zit op 170. Mijn huid breekt uit. En ik zweet als een otter. Knutselen met pappa is voor niemand écht leuk. Niet voor Marit, niet voor Elke en al helemaal niet voor pappa. We waren met z’n drieën weer erg content voor de DVD.

Vandaag heb ik mijn knutsel-zen bereikt. Geknoei op tafel ruim ik wel op. We hebben een kindveilig schaartje. En kleren kunnen gewassen worden. En de kunstwerkjes zijn onverminderd prachtig.

Ik ben trots. Twee keer.