Springkasteel

Het is braderie in het winkelcentrum. Het pleintje staat vol met kraampjes van de omliggende winkels. Tussenin staan ondernemers die elke dag op braderieën staan.

Voor kinderen hebben ze een springkasteel – met geel, blauw en rood – opblazen. Bij het kasteel staat een man met een majestieuze buik. Op een mininotebook speelt hij mp3s van K3 en Mega Mindy.

Verderop verkoopt een vrouw boeken. Er staat een aardig windje. Een paar boeken waaien ervan open. Eén waait weg. De vrouw van de boeken sjokt routineus achter een waaiboek aan. Ze moet dit al jaren doen. Niet alleen heeft ze het boek zo te pakken, maar ze weet blijkbaar ook waar uitgevers de ramsj van de ramsj verkopen. Ik zie een boek met een jonge prinses Margriet en Pieter van Vollenhoven. Het heeft de titel “Het echtpaar Van Vollenhoven”.

Marit en Elke willen niet op het springkasteel. We gaan de boodschappen halen.

Katja Leendertz

Vanmiddag kreeg ik een SMSje. Amber Alert vertelde mij dat Katja Leendertz was ontvoerd. Maanden geleden heb ik mij ervoor aangemeld, maar ik had er verder niet meer aan gedacht. Je moet er nou eenmaal niet denken aan dat je / er kinderen worden ontvoerd.

Toch gingen mijn gedachten niet gelijk uit naar het meisje of haar ouders. Ik had de Opel Zafira in de kop. Ik moest nog een uur naar kantoor rijden en dan zou ik goed uitkijken naar grijze Zafiras. Ondertussen dagdroomde ik wat ik zou doen als ik hem zag. Kun je dan 112 bellen? Maar goed.

Ik ben hem niet tegengekomen. De auto was volgens mij al gevonden. Ik retweette het SMSje.

@Ellemijn twitterde mijn gedachten zojuist naar Marit en Elke. Ik had ze een extra kus moeten geven. Nog een verhaaltje moeten voorlezen. En waarom mocht Marit niet naar beneden komen toen ze bovenaan de trap stond te roepen?

Ik hoop dat Katja heel weer snel terug is. Bij mensen die van haar houden.

Schepwerk, sjouwwerk, Jerommeke-werk

Eleanor heeft broodjes in de oven. Ik slok aan instant late. Wijvenkoffie, want ik moet compenseren voor al het Jerommeke-werk van gisteren. JH en ik hebben 567 stenen uit de voortuin gehaald.

Voortuin is een eufemisme: je zou het beter een parkeerplaats noemen. Zo werd het in ieder geval gebruikt. Bij een verjaardag kun je – als ik mijn auto slim neerzet – met gemak 4 auto’s kwijt. Nu is het een zandbak. Een zandbak waar de meiden met veel plezier in hebben gespeeld.

Vanmorgen brengt iemand 1,5 kuub (ook  zo’n lekkere bouwvakkersterm) grond. Ik heb met de meneer van het grond afgesproken dat hij het in het tegelloze deel van de parkeerplaats stort. Dat scheelt mij heel wat schepwerk. Hij komt vanmorgen langs. Voor 12 uur. En ik wacht nu al meer dan 1,5 uur. Ik heb het gevoel dat ik eigenlijk niets kan doen, omdat die meneer zo voor de deur kan staan. Ondertussen voorzie ik 3 vrouwen van thee en sapjes. Ruim ik wat op. Schrijf ik een stukje. En voel ik dat de latte mijn darmen activeert. Maar wat als die meneer komt als ik op de wc zit?

En hoe houden we Elke en Marit uit de modder?

Boom, bos

Op de helft van de horizon staan bomen. Het lijkt een heel bos. Eigenlijk zijn het maar een paar bomen die strategisch geplaatst zijn. Door de bomen het bos zien, zeg maar.

Lachen met tuiten

Marit wil niet eten. Ze pielt wat met haar lasagne en kreunt moeilijk.

“Marit, ik wil dat je nú gaat eten” zeg ik boos.

“Heù” steunt Marit sip.

Ik dirigeer Marit naar de gang en steek van wal waarom ze daar moet staan. Met dank aan de Supernanny. Niet dat dat helpt, want Marits gesteun verandert in gegrinnik. Ik voel mijn geloofwaardigheid door de vingers glippen. Ik zet nog een tandje bij: “Dus dáárom – Marit kijk mij aan! – moet je op de gang. Ik haal je straks weer op.”

Weer aan tafel horen we speelgeluiden achter de deur. Eleanor en ik moeten stiekem een beetje lachen. We proberen het verborgen te houden voor Elke. Als ons gezicht weer in de plooi zit, begint Elke.

“Marit, je moet huilen!”

Ik haal het toetje maar uit de keuken.

Zachte kusjes van Elke

Meisjes moet je voor andere dingen beschermen dan jongens. Tegen jongens bijvoorbeeld. Je begrijpt vast wat ik bedoel.

Daarom ben ik trots op Elke. Oma Bets (de oma van Eleanor) ging haar een paar maanden geleden op het hoofd kussen. Sindsdien mág je haar alleen maar op het hoofd kussen. Dat vind ik eigenlijk wel jammer. Want haar mondkusjes zijn heel fijn. Haar mondje heeft mooie volle lipjes. En voelen dus heel lekker zacht aan. Als ze een mondkusje geeft, is dat heel speciaal. Meer dan het wachten waard.

Ik hoop dat ze dat een jaartje of 15 volhoudt. Als vader moet ik wat dat betreft hoog inzetten.

Sprinkler

In het halletje naar het printerhok hangt een sprinkler. Nog nooit heb ik er eentje in actie gezien. Ik ga er onder staan en kijk omhoog. Even verwacht ik dat hij afgaat. En ik een douche krijg van tientallen liters water.

Ik stap geschrokken achteruit. Een collega en ik botsen. Hij kijkt ook omhoog. We zijn allebei nog droog.

Of hangt daar nou een druppel?

Onderweg stuff verzamelen (zonder pen en papier)

In de auto kun je beter niet schrijven. Dat maakt stuff verzamelen lastig. Ik heb een paar stuffverzamelmethodes op een rij gezet.

Lang leve voicemail
Als ik iets bedenk in de auto, dan bel ik vaak mijzelf en spreek ik mijn voicemail in. Ik kan heel lang van stof zijn als ik een voicemail inspreek. Voor anderen is dat nooit zo leuk, maar in dit geval is het wel handig. Mijn SMS-box gebruik ik ook als stuffbak, dus als ik die leeg, zet ik mijn ideeën om in acties.

Probeer ‘s Dail2Do
Dial2Do doet hetzelfde. Deze service levert een MP3tje met je voicemail af in je mailbox. Als je het in het Engels inspreekt, probeert hij hem zelfs om te zetten naar tekst. Je kunt dit ook gebruiken om te Twitteren, te bloggen in Blogger en WordPress of in Remember The Milk te schieten.