Wuppie-bevrijdingsfront

Investeren in een stationwagon is een wijs besluit geweest. Je kunt er flink wat in kwijt en het afdekscherm houdt alles mooi uit het zicht. Een afdekscherm. Dat is precies dat ik nodig heb voor mijn missie.

Albert Heijn maakt al een paar weken reclame voor een actie die zij hebben met Wuppies. Zogenaamde WK Wuppies. Het is een schandelijke actie. Niet alleen worden Wuppies kunstmatig klein gehouden door ze in intensieve Wuppie-houderijen te fokken in veel te kleine hokken, de ongelukkigen die niet oranje ter wereld komen, worden ook nog eens op een beestachtige manier geverfd.

Jarenlang zijn er al Wuppie-vriendelijke verfmethodes bekend, maar de Albert Heijn-Wuppies worden nog gewoon ondergedompeld in beschimmelde oranje-tompoezenglazuur. Net zo lang tot ze stikken. Er zijn mensen die vinden dat dat nog een humane manier van sterven is als je het vergelijkt hoe normale oranje Wuppies en de MegaWuppies aan hun einde komen. Consumenten willen namelijk dat de pluizenbolletjes op hun plek blijven zitten. Daarvoor gebruiken de Albert Heijn-beulen hetzelfde plaksel waarmee muizen en mieren gevangen worden. De lijm wordt aangebracht op de voetjes en door het gebrek aan beweging en de bedwelmende lucht komen de beestjes aan hun einde. Het moment dat een Wuppie overlijdt gaan z’n ogen schattig scheel kijken.

Sinds een week maak ik deel uit van het Wuppie-bevrijdingsfront. Wij zijn een groep mensen die met hun auto’s op pad gaan om uitgedeelde Wuppies in te zamelen, zodat ze – na hun dood – toch nog Wuppie-waardig kunnen rusten. Iedere nacht trekken wij er op uit en breken wij in bij Albert Heijn-filialen door het hele land. Overdag slaan wij onze slag bij het winkelend publiek aan wie al Wuppies zijn uitgedeeld. Op – ik mag wel zeggen – geraffineerde wijze, slaan wij onze slag en hebben wij al 42 pakhuizen vol ingezameld.

Als je ons werk wilt steunen dan moet je toeteren naar iedere auto met een Wuppie op de hoedeplank. Als je dat ziet dan weet je: “Dat is een échte Wuppie-vriend”. Dat wij opzichtig rijden met onze vangst is uit nood geboren. Niet iedereen heeft een grote auto mét een handig afdekscherm als ik. De meeste kameraden hebben het niet breed en gaan ‘s nachts op pad in oude, vaak veel te kleine, auto’s. Maar al met al mag het resultaat er zijn. Albert Heijn kondigde aan dat de Wuppies op zijn. Ze deden het voorkomen alsof de actie een groot succes was en ze allemaal waren uitgedeeld. Maar jij en ik weten natuurlijk beter.

Niet iedereen kan ons gevaarlijke werk doen, maar iedereen kan wél zijn steentje bijdragen. Kom je een Wuppie-vriend in de auto tegen toeter dan of steek je gebalde vuist omhoog. Dan begrijpen wij elkaar.

Power to the Wuppie!

Wiskunde

Ergens, stiekem in mijn achterhoofd, ben ik dol op wiskunde. Klinkt een beetje gek, ik weet het. Ik lees al een tijdje Wiskundemeisjes en die wezen mij op de colums van wiskundige Robbert Fokkink.

Negatieve getallen
(…)
In de meest onverwachte hoeken zag Blaise [Pascal, red.] de hand van God, maar nog veel vaker vermoedde hij het werk van de duivel. De negatieve getallen durfde Blaise niet bij naam te noemen, omdat zij het product van Beëlzebub zouden zijn
(…)
“Ja meneer Fokkink, u had 0 schadevrije jaren, maar u veroorzaakte een botsing en nu hebt u -3 schadevrije jaren.” De negatieve getallen hebben het verzekeringswezen bereikt. Aanschouw het werk van de duivel.

Gele rakker

Ik zit ongemakkelijk aan mijn tafeltje. Aan de bar zit een stamgast in zijn glas bier te staren. De lokale gokverslaafde gooit zijn verzameling euro’s in de fruitautomaat. Ik wacht. Waarom we hier moesten afspreken, is mij een raadsel. Ik ben misschien niet bijster hip, maar ik niemand uitnodigen om met mij in dit café wat te gaan drinken. Misschien als je rare dingen doet om een meisje te imponeren. Maar dan nog, het afbraakrisico is te groot. Ik schat de kans op minstens 83% dat ze gillend wegrent, nog voordat ze heeft kunnen bedenken dat de rode, hoopolige tafelkleedje naar schraal bier óf sigarettenas ruikt.

Een man in pak komt binnen. Hij hangt zijn jas op, alsof hij thuiskomt. “Willem, doe mij maar een gele rakker!” Glimlachend kijkt hij naar de tap. Zijn hoofd lijkt op een taart waar een punt uit is gehaald. Pakman gaat aan een tafel in de hoek zitten.

Mijn horloge maakt voort. Een reactie op mijn sms waar ze blijven blijft uit. “Waar zou je hier een camera kunnen verbergen?” Ik zie geen spijkers of schroeven aan de muur. Er zijn alleen plastic bloemen geplant in de pot met oase die op tafel staat. Er zit nog een bodempje koffie in het horecakopje. Koud. Getver.

De deur gaat open. Met veel bravoure komen ze binnen. Ze gaan voor mijn tafel staan en ik kijk op. “Bjorn, wat is het grootste gevaar voor onze maatschappij op dit moment.” Ze zijn aangeschoten. In antwoord: “Chinese kinderen bij een voorstelling van Ome Willem.” Een luid ‘joepie de poepie’ overstemt mijn ‘gele rakkers’.

100 films in 1 plaatje

100filmsin1plaatje.jpg

Bend it like Beckham, Toy Story, Elephant Man, Boomerang, Casino, Titanic, Taxi Driver, Clockwork Orange, Chicken Run, The Hand that Rocks the Cradle, Broken Arrow, Snake Eyes, Man on the Moon, Golden-Eye, Ghost…

(via)