Dit was 2004

Nieuwe baan: van de spannende wereld van het gas en licht, naar het zinderende koninkrijk van de verzekeringen.

Definitieve omarming van burgerlijkheid met een nieuwbouwhuis.

Ontbijten in de auto in plaats van fietsen.

Naar de Corrs in Ahoy’. En collega’s die daarom een heldinnenstatus toekennen aan E.

Achter het stuur in een grote verhuiswagen.

Van de (bijna) binnenstad met een spoorlijn voor de deur naar een landelijke idylle met koegeloei op hoorafstand.

Nieuw Guiness Book-record IKEA-meubels inelkaarschroeven.

Het moment van 2004

Het afgelopen jaar is best heftig geweest. Tijdens oudjaar lieten we voor het eerst artist impressions zien van ons nieuwe huis. Eigenlijk hadden we op dit moment in de verbouwing moeten zitten, maar we wonen hier alweer vier maanden.

Kort nadat we onze intrek hadden genomen, ontdekten we het mooiste dat ons ooit is overkomen. We zijn zwanger.

Die ontdekking is mijn moment van het jaar. Ik kwam om een uur of half tien ‘s avonds terug van het werk en ik zat net lekker van de televisie te genieten. E zat een beetje te actief heen en weer te hippen op de bank.

“Bjorn, je weet toch dat ik een paar dagen over tijd ben?”

Ik moest natuurlijk net een halve seconde te lang nadenken, maar ik kon naar alle eerlijkheid zeggen dat ik mij dat inderdaad kon herinneren.

“Nou… ik heb een zwangerschapstest gekocht.”

Ik keek een beetje verschrikt op. Alsof ik betrapt was en we misschien een ‘ongelukje’ zouden ontdekken. Een ongelukje waar ik de weken daarvoor flink aan had meegewerkt. Dus waarom schrok ik nou?

Nu was het mijn buurt om heen en weer te wippen op de bank. E had de zwangerschapstest naar het toilet genomen (het bleek dat je daar overheen moet plassen, raar) en vanuit de woonkamer hield ik de open deur in de gaten.

“Bjorn, volgens mij zie ik twee blauwe streepjes.”

Je moet weten, dan ik niet zo heel veel verstand heb van dat soort vrouwendingen, maar ik wist dat het raak was. Ik heb me nog wel even afevraagd of dat betekende of het een jongetje werd, maar dat is vast iets te veel gevraagd een test van de Trekpleister.

Ik ben ontzettend blij dat ik vader word. Maar ik ben eigenlijk veel blijer voor mensen in mijn omgeving. Voor mijn ouders, omdat ze nu al een geweldige opa en oma zijn voor neefje Cas (en ze zijn vast nog betere grootouders voor twee kleinkinderen). En vooral voor Eleanor. Zonder haar was het natuurlijk niet mogelijk geweest, maar zonder haar had ik het ook niet gewild.

Mijn wens voor 2005 is dat we voldoende nachtrust krijgen om van de buik te genieten.

Hartendief

Tussen drie sneeuwvlokken door stal ik een kus van haar.

Dat is waar ik over zou opscheppen tegen mijn vrienden. Tenminste, als ik een groot-prater was. Dat was ik niet. Groot kusser ook niet. Zij moest aanstalten maken om weg te fietsen, afstappen en, vlak voor ik mijn bus in ging, mij een kus op de wang geven.

Ze stalde haar kus bij mij, verwarmde mijn hart en doet hem nog iedere dag een sprongetje maken.

Mijn leven in een bijzondere busreis naar huis geworden.

Mooi Woord: Propagandavehikel

Propagandavehikel doet mij denken aan documentaire over de laatste communisten in Oost-Groningen. Je ziet een aftandse auto door de weilanden rijden en je hoort door de speakers een vrouw roepen met een knouwend gronings accent.

Hier spreekt de Nieuwe Communistische Partij Nederland. Stemt 3 april communisten tijdens de gemeenteraadsverkiezingen.

Volgens mij zouden ze in Amerika zulke folkore uitbuiten in een pretpark: CommieWorld (En ook voor dit land met alleen maar hamers en sikkels geld: It’s A Small World After All!) Met aan de poort iemand in een Ronald Reagan-pak uit de tijd dat hij nog in slechte westerns speelde. Kinderen zullen smeken om een ritje in het oude propagandavehikel (die je natuurlijk niet hoeft te verzekeren, omdat de staat de tegenpartij schadeloos stelt bij een ongeluk, maar dit terzijde) en VVD’ers zullen melancholisch terugkijken op de tijd dat ze nog idealen hadden.

Ik zie een hele mooie nieuwe bron van inkomsten voor al die boeren die naar Canada willen verhuizen.