Dag 1

Dinsdag was D-Day. Om 9 uur hadden wij een afspraak bij de notaris om de huis-, grond- en hypotheekakte te laten passeren en voor het eerst onze relatie op papier te zetten. We wonen samen, daarvan is nu akte gemaakt.

Het was een heel gedoe om de hypotheek te regelen. We waren al door de acceptatie heen, maar het papierwerk liet lang op zich wachten bij de geldverstrekker. Enorm balen, want daardoor konden wij pas twee weken later ons huis in. Veel heen en weer gebel, gedoe en geouwehoer. De oplevering van de woning was gewoon doorgegaan, alleen mochten we de sleutel niet houden. Gelukkig waren ze bij de projectontwikkelaar flexibel en gingen ze niet gelijk dreigen met boeteclausules et cetera. De medewerker die het huis opleverde vond het vervelend dat hij de sleutel in zijn zak moest houden. Helaas krijg je daarmee, zonder koevoet en beschadigingen, de voordeur niet open.

Op de heenweg naar de notaris kwamen wij stomtoevallig de bewuste medewerker tegen. Ik dacht persoonlijk dat hij naar de notaris was geweest om daar alvast de sleutel te droppen. Was dat maar geen leugen. Toen wij hem gingen bellen bleek hij in Sneek, of all places, te zitten. Hij zou tegen een uur of vier terug zijn in Groningen. Hij zat midden in een oplevering en zou later terugbellen. En we hadden net de hele auto volgezet met spullen om te gaan klussen. Gelukkig was het mogelijk om om 12 uur de sleutel op te halen in Joure. Hij zou bij het Haj

Wijk der Burgerlijkheid

Morgen is het zover, dan krijgen E en ik de sleutel van ons nieuwe huis. Ons nieuwbouwhuis om precies te zijn. En dat had ik een jaar geleden niet durven dromen.

Dat ik in een nieuwbouwwijk wil wonen is namelijk iets van de laatste tijd. Mijn angst voor onomkoombare brugerlijkheid weerhield mij ervan om ook maar in de buurt van een fenix-locatie te komen. Broer Bitfreak gooide een paar jaar geleden flink wat roet door mijn principes door nieuwbouw te kopen. Familie gaat boven principes, dus heb ik heb zelfs staan klussen in dat huis. Je bent een paar weken de kluts kwijt, maar dat moet je er maar voor over hebben.

Waarom ik er nu wel aan toe ben? Ik heb in mijn leven twee auto’s bezeten en dat waren allebei Opels. Ik heb de hele reeks van Idols 2003 en 2004 gezien. 11 uur is best een goed tijdstip om zaterdag ‘s avonds op bed te gaan. En ik baal van de zomerstop van RTL Boulevard.

Ik ben rijp voor de fenix-wijk.

Emotieschrijven

Ik schrijf het lekkerst op sterke emoties. Na het zien van een mooie film wil een prachtig scenario schrijven. Na het lezen van een subliem boek wil ik de nieuwe Marek van der Jagt worden. En na een mooie en, vanwege een wegopbreking, onverwachte rondrit langs plekken van mijn jeugd moet ik even E bellen dat het allemaal goed komt. Wat allemaal ook mag zijn.

Vanavond heb ik mij boos gemaakt en daar heb een heerlijke brief op geschreven. Mooie, volgens mij jurridische, volzinen vlogen uit mijn vingertoppen. Standvastig eiste ik dit en dat en sloot ik af met de wens toch prettig samen te werken.

Ik ga deze brief zeker bewaren. Deze brief wordt een ongebruikte postzegel onder de schrijfsels: onbestempeld meer waard. Een veiling van de correpsondentie van Gerard Reve, maar dan met onverzonden brieven van Bjorn S. Franke.

Voornemen voor de tweede helft van 2004: Vaker boos worden ter inspriratie.

Cafetaria (3)

Intergratie tot de derde macht: de Chinees in mijn cafetaria draagt een Oranje-schort en een Oranje-petje met Holland erop.

Ik heb alleen voor de zoveelste keer moeten uitleggen dat ik geen sambal bij hoef.