Press "Enter" to skip to content

Star Trek: Discovery heeft vlees op de botten

De tweede helft van het eerste seizoen Star Trek: Discovery staat voor de deur. Ik heb er zin in, want deze serie vernieuwt mijn favoriete franchise.

Eerste echt goede start

De lat voor Discovery ligt hoog. De serie ligt onder een vergrootglas bij generaties Trekkies en ze moet een publiek behagen die sinds The Sopranos gewend is aan series met grote budgetten, uitstekende acteurs en sterke verhaallijnen. De druk en concurrentie doet de nieuwste Star Trek serie gelukkig goed.

Ik ben blij toe, want ik zie nieuwe avonturen in het Star Trek-continuüm altijd met angst en beven tegemoet. Trek-series starten bijna nooit lekker. De originele serie had 2 pilots nodig om überhaupt op televisie te komen. The Next Generation kwam na 2 seizoenen pas op stoom. En de series daarna werden pas echt interessant na wat kunst en vliegwerk.

Discovery zat echter direct op warpsnelheid. De opening liet mij in verwarring en vol verwachting.

Hoofdpersonage is geen kapitein

De schrijvers creëerden een unieke premisse. Voor het eerst in 50 jaar draait het niet om de kapitein, maar om een rangloze, voormalig eerste officier die een interplanetaire oorlog met de Klingons veroorzaakt nadat ze is gaan muiten.

Inderdaad, een goed plot kan in één zin.

Personages en verhaallijnen hebben vlees op de botten

Discovery heeft echte karakters. Achteraf ontbrak het vaak aan feilbaarheid bij de crew van de verschillende ruimteschepen Enterprise. De muiterij van het vrouwelijke hoofdpersonage Michael Burnham, de PTTS van Ash Tyler, de quirkyness van Sylvia Tilly en de wroeging van kapitein Lorca maken de karakters benaderbaar. Het is fijn om dit in de context van het Star Trek continuüm een keer mee te maken.

Veel diversiteit en dystopische toekomst

Ondanks het gebrek aan supermensen is dit is wel écht een Star Trek serie. De belangrijkste verhaallijn is techniek gedreven (ze gebruiken een innovatie waarmee je direct naar een compleet andere plek in de melkweg kunt ‘jumpen’) en de crew is diverser dan ooit. De hoofdpersoon, Michael Burnham, is bijvoorbeeld een zwarte vrouw (die overigens na het overlijden van haar ouders is opgevoed door de vader van Spock). Daarnaast is de verdeling tussen mannen en vrouwen is nagenoeg 50/50. En voor het eerst in de geschiedenis van Star Trek wordt een relatie tussen twee homoseksuele mannen in het verhaal opgenomen zoals je dat ander bij een heterostel ziet.

De makers zetten alles neer een dystopische context. Om de totale oorlog tegen de Klingons te winnen wordt een organisme stelselmatig mishandeld zodat de eerder beschreven ‘jumps’ van de Discovery mogelijk zijn.

Spocks zusje

Dankzij dit alles komen de makers weg met één ongeloofwaardig element. Namelijk dat Michael Burnham het aangenomen zusje van Spock is.

One Comment

Geef een reactie