Eén keer is mijn moeder zo boos op mij geweest, dat ik me het nog kan herinneren. Ik was 8 jaar en had zojuist mijn skippybal laten knallen. Ik had een stokje gevonden en ik wilde weten hoever ik hem erin kon duwen. Vlak voor *pang* was ik halverwege. Het stokje.

M’n moeder werd dus boos. Er was een vriendje bij die het alleen maar erger maakte. Die begon te slijmen en zei dat hij ook wel heel graag zo’n hele mooie oranje skippybal had willen hebben. Ik had hem eigenlijk een klap voor zijn bek moeten geven. Dat had hij om andere reden vast al wel eerder verdiend (hij was achteraf behoorlijk zuigend etterbakje). Het is wat dat betreft jammer dat ik niet dapper genoeg ben om gewelddadig te worden als puntje bij paaltje komt.

Waarom liet ik die skippybal knallen? Omdat ik graag weet hoe dingen in elkaar zitten? Ik weet het niet. Ik weet wel dat ik deze week nog de punt van een pen heb geslepen met een puntenslijper. En voor wat ik toen ontdekte had ik ook het knopje aan de bovenkant van de pen kunnen indrukken.

Met dat stokje ontdekte ik hoe boos ik mijn moeder kan maken. En wat er in een skippybal zit.