Vandaag is Eleanor 35 geworden. Ik heb daar flink voor uitgepakt…

Als je Eleanor kent, dan weet je dat je niet hoeft aan te komen met dure dingen. Daar gaat het haar niet om. Eleanor moet je op een andere manier raken.

Ik had een boek gekocht. Eentje die ze graag wilde hebben. Marit en Elke hadden hun best gedaan op een gedicht en een verdtekening. Het was erg leuk vanmorgen in alle vroegte met z’n vieren in bed.

Daarnaast had ik een paar andere dingen geregeld. Ik had 2 alarmen in haar telefoon geprogrammeerd. Zodat ze ook op die manier werd herinnerd aan haar verjaardag.

Mijn pièce de résistance was een bos bloemen. Niet zomaar wat ruikers in een vaasje op de keukentafel. Nee, een mooie bos bezorgd op haar werk. Ik vind het zelf zo fokking briljant!

Maar nu bekruipt me een raar gevoel. Voor wie heb ik dat gedaan? Voor Eleanor of voor mezelf. Omdat ik er wel heel goed op sta als liefhebbende echtgenoot. En nu blog ik er ook nog over.

Toen ik vanavond – heel laat – thuiskwam vertelde Eleanor me dat ze een hele fijne verjaardag had gehad. Score!