Press "Enter" to skip to content

Op de fiets mis je niets

Ik breng de kinderen altijd met de auto naar school. Hoe dat komt? Dat is een slecht verhaal met alleen maar excuses die buiten mijzelf liggen. Vandaag heb ik daar wat aan gedaan.

Het voelde nooit goed. Zo in de auto ’s morgens vroeg bij school. Ik achter het stuur en Marit en Elke achterin. Voor én achter mij auto’s. Allemaal vaders en moeders die hun kroost naar school brengen. Ik heb nog nooit een botsing gezien. Maar er moet toch wel ooit een keer een gevalletje blikschade geweest zijn.

De school ligt zo’n 200 meter van de grote weg. Het verkeer staat vanaf die weg tot ver op de megarotonde voor de school (diameter: 50 meter; er staan noodgebouwen op) en weer terug. Als je het niet gewend bent, vind je het een gekkenhuis. Het rijdt wel aardig door tot je de rotonde weer afdraait. Dan moet je tegen het verkeer in. Want aan de linkerkant staan allemaal auto’s geparkeerd.

Toch pakte ik altijd de auto. Mijn fietsband is een tijd lek geweest. En toen hij geplakt was had ik geen kinderzitje. Toen ik een kinderzitje had, had ik nóg een kinderzitje nodig. Toen ik nóg een kinderzitje had, had Eleanor de fiets mee. Piet Pelle had elke keer een reden om mij in de stationwagon te schoppen.

Tot vorige week. Alle ingrediënten waren aanwezig. Mijn banden waren opgepompt. Er zat een zitje op. En de fietskar was terug. Er waren definitief geen excuses meer. Vanaf vandaag zou – en moest ik – de volle 800 meter naar school fietsen. Ik zei tegen de meiden: “Ik heb er zin an. Edje Service.”

De kinderen vonden het ook leuk. Met de fiets naar school. Het was bijna net zo speciaal als met de slee naar school bij de eerste keer sneeuw. We waren een beetje laat dus ik dirigeerde de kinderen snel naar buiten. Ik reed de fietskar de oprit op en liep naar de fiets. Op slot. De fiets, die in een hermetisch afgesloten garage staat, stond op slot.

Maar ik stond op tijd. En God mocht weten waar die sleutel lag. Ik zuchte. Keek naar boven, het was schitterend fietsweer!, en ik liet mijn hoofd zakken. Weer niet gelukt.

Weer thuis (het duurde wat langer want ik moest op de terugweg nog even tanken) vond ik de sleutel direct. Ik zette de fiets klaar. Van het slot, want dat kan bij ons in de nieuwbouwwijk (Kom stelen!). ’s Middags heb ik de meiden opgehaald, gebracht en weer opgehaald. Zes keer 800 meter. Met 2 kinderen op de fiets moet je best flink doortrappen. (Zeker bij dat colletje van de onderdeurtjescategorie op het laatst).

Ik viel vanavond na het eten al bijna in slaap aan tafel. En toen moesten de fietsen nog terug in de garage. Van het slot, natuurlijk.

Ik ga Eleanor even uitleggen dat fietsen onder de inboedelverzekering vallen als ze in de garage staan.

2 Comments

  1. zustertjen zustertjen 9 maart 2010

    Klasse! Nu ik nog.Alleen is het bij mij geen 800 meter maar 10 kilometer. Goed excuus om nog even uit te stellen?

    • Bjorn Bjorn 9 maart 2010

      Pfoe! Je hebt mijn zegen

Geef een reactie