Mijn goede voornemen voor 2010 was: Geen goede voornemens. Daar kom ik toch op terug. Want vandaag heb ik al mijn kennis over bekende Nederlanders door de plee gespoeld.

Ik ben namelijk moe. Enorm moe. Moe van geneuzel over bekende Nederlanders. Carice die ontevreden zou zijn over haar uiterlijk, de gejatte uitzet van Jan Smit, Kabouter Wesley en Yolanthe die op een beveilingstape tongworstelen. En alle andere bekende mensen die een kind baren, trouwen, scheiden of een kinderboek schrijven.

Het is allemaal te veel informatie. Al die dingen slaat mijn hoofd namelijk op. Ze blijven daar zitten, totdat ze er *floep* opeens uitkomen. Op momenten dat je het niet nodig hebt. Je bent bezig met een belangrijke planning of een jaarplan en dan denk je opeens aan de nieuwe ex-vriend van Patricia Paay. Dat hoef ik niet te weten. Ik hoef de plaatjes niet te zien. Dat is te veel nutteloze informatie.

Het ergste zijn de BN’ers waarvan je niet weet wat ze kunnen. Die zijn gewoon beroemd, maar je weet niet waarom. Niemand weet waarom ze op televisie zijn. Volgens mij weet Henk Jan Smits precies waar ik het over heb! De niksfactor noemen wij hem thuis.

Mijn goede voornemen voor 2010 is dat ik geen onzin over BN’ers lees, luister of bekijk. De tijd gaat nu in.