In de motteballen

Ik baal van de finale. Niet omdat we verloren hebben, maar omdat we niet hebben gewonnen. Dat lijkt hetzelfde, maar is toch compleet anders.

Om eerlijk te zijn heb ik nooit in een WK-titel geloofd. Ik was heel verbaasd toen deskundigen na de kwartfinale riepen dat we wereldkampioen zouden worden. Je weet wel, rasoptimisten als Johan Derksen.

Ik ging er rekening mee houden dat het toch mogelijk was. Geloven doe ik niet zo snel. Ook de winst op Brazilië was geen religieuze ervaring. Ik had steeds het idee dat we niet konden verliezen. Maar konden we winnen?

We waren zo dichtbij. Maar nu zijn we verder weg dan ooit.

Mijn mooiste WK blijft die van 1998. Maar dat kwam niet door de ploeg of het voetbal. Dat was dankzij Villa BvD. De magie van dat programma is door niemand geëvenaard. Bij Studio Sport zijn ze geen supporters (dat bleek wel uit het gedoe rond de huldiging) en na een paar weken zat de sleet er wel een beetje in bij VI Oranje.

M’n oranje korte broek, onderbroek en t-shirts kunnen weer in de was en 2 jaar in de motteballen.

4 Comments

  1. mack

    Die van 1998 blijft me bij door Dennis Bergkamp. Jij weet nu ook hoe het voelt om verliezend finalist te zijn. Welkom bij de club. Het blijft de rest van je leven knagen.

  2. Kwebbel

    Ik zeg dat 1988 het leukste was maar dat komt omdat ik destijds wel in Amsterdam was tijdens dat feestje.
    Daar kon ik lopende naar toe want ik woonde in de buurt van de Rai.
    En ik vergeet nooit die verbaasde blik van een stel Italianen dat daar liep toen er een bus (afgeladen, zelfs op het dak en in de deuropening stonden/hingen mensen) stonden te kijken naar zo veel “gekte”.

    Aan 1998 heb ik dankzij mijn vader ook fijne herinneringen
    🙂

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *