Ik weet even niets te bloggen. Da’s een vreemd en leeg gevoel. Weken – maanden! – kwam de ene na de andere blog uit mijn mouw.  Maar nu komt er niets. Hoe hard ik ook schud. Wat doe je daar aan?

Je schrijft eerst minder vaak. En dan komen er van zelf een paar dagen achter elkaar zonder. Dat is niet erg. Ik heb de afgelopen tijd wel belachelijk veel geschreven. Onder zelfopgelegde druk. Het is een paar keer voorgekomen dat ik vlak voor middernacht nog iets snel tikte.

Voor de rest ga je gewoon door. Je blijft nadenken over wat je wilt schrijven. En je blijft schrijven. Want een schrijversblok bestaat niet. Een timmerman heeft geen timmerblok, een stukadoor heeft geen stucblok en schrijver dus geen schrijversblok.

Dat heeft Kluun gezegd. En dat ben ik met hem eens. Daarom – als allerlaatste middel – een stukje waarom ik geen schrijversblok heb.