We delen een tafel met uitzicht. Een collega en ik overleggen over een project. Ik kijk naar buiten om even na te denken. Een paar jaar geleden had ik hetzelfde uitzicht. Maar dan 4 verdiepingen hoger. De zon schijnt op de stad. Het is herfst.

Mungo Jerry had het over Summertime. En er was een student die zong over lente in de ogen van de tandartsassistente. Vrolijke liedjes over zomer en lente zijn gewoon. Niemand zingt vrolijk over de herfst. Misschien een verdwaald gothic bandje, maar verder niemand. Frans, Dries en Gordon zullen er niet gauw een plaatje over opnemen.

Een lekkere herfsthit. Lijkt me een mooie comeback voor Marco Borsato. Geen gevoelig liedje over liefde, kindsoldaten of failliete boedel. Gewoon een heerlijke herfstknaller.

Dan ga ik speciaal voor hem – en zijn vrouw Leontien – terug naar het muziekhol op mijn middelbare school. Tweedehands sigarettenlucht happen en vernikkelen met moeders gesmeerde broodjes tussen de kiezen. Zoals ik daar ook stond toen de meeste dromen nog bedrog waren. Dit nummer was een testament aan mijn succes bij de meisjes op die leeftijd.

Marco, laat die tijd herleven! Maar doe alsjeblieft geen coltrui aan.