Henk en Ingrid proberen het te begrijpen

Henk doet de televisie uit. Zucht. En legt de afstandsbediening weg. Hij ziet in de weerspiegeling van de televisie hoe mooi het had moeten zijn.

Hij had zijn padvinderijspullen erbij gepakt. Kompas, Zwitsers lergermes en het hopmanfluitje. Zijn outfit had zijn oudste zoon afgedragen. Ten minste dat is het verhaal dat Ingrid ervan gemaakt had.  Henk wist ook wel dat het naar het Leger des Heils was gegaan. Hij had er niets van gezegd. Uit wraak is hij de volgende maand 4 keer extra naar de kroeg geweest.

In het voorbijgaan stootte hij bijna de koffie uit Ingrids handen. Als Henk ongedurig is, kijkt hij niet goed uit. Hij loopt naar boven en gaat op het bed zitten. Hij houdt het kompas in zijn handen. Hij weegt het zware metaal.

“Waar moet het heen?” Wel oorlog met Iran, maar niet met Afghanistan. “Daar wonen toch ook moslims?”, spookt het door zijn hoofd. “Als de hopman op het fluitje blaast moet je luisteren.” Artikel 4, lid 23, sub B van het padvindershandboek, 32e druk, 1972. Uitgeverij Job Schouten & Zn.

Meegegeven met het oud papier voor de volleybalvereniging.

1 Comment

Add yours →

  1. And when I snap my fingers, you will wake up, feel good, and write a new blog. SNAP!

Geef een reactie