Gefrituurde aardappelreepjes

Vandaag was een dag van onvervulde voornemens. We wilden iets leuks met de meiden doen en de was opruimen. Marit en Elke vermaakten zich zelf en de was was nog niet opgevouwen. Eleanor maakte doperwten warm en ik pakte de auto naar de cafetaria.

Onderweg draaide Radio Veronica muziek van Queen opgenomen tijdens het tributeconcert voor Freddie Mercury. George Michael en Lisa Stansfield zongen over vroeger. Van Lisa Stansfield hoor je tegenwoordig niets meer. Zoals het hoort. George wordt nog weleens opgepakt op een herentoilet. Zoals het hoort.

Onze cafetaria heeft geen pin. Ik moest naar een pin-appaaraat elders in het winkelcentrum omdat die tussen de cafetaria en het café een storing had. In het café keken ze naar FC Groningen en rookten sigaretten.

Het gevoel kwam langzaam terug in het topje van mijn duim. Boven de nagelriem voelde ik nog steeds niets. Ik had vanmiddag even op bed gelegen en had op mijn duimzenuw gelegen. Ik had nog een beetje nadorst van het dutje. Ik kreeg zuurbranden van de lucht van onverzadigd frituurvet.

In het café joelden ze naar het beeldscherm. Ze missen vast een goede kans. Ik heb zin in de patat, fricadellen en Eleanors satékroket.

2 Comments

Add yours →

  1. Cafetaria is meervoud, dus dat ‘onze’ reken ik goed. Maar dan moet daarna de vervoeging ‘hebben’ volgen.

    Ik denk trouwens dat je het toch allemaal verzint, want cafetaria met zonder pin, die kunnen natuurlijk niet bestaan in ontwikkeld gebied.

  2. Ik wil u graag voorstellen aan Mack: oud-Boekhoudcommando, heden ten dage taalpurist.

    En ik heb nooit beweerd dat ik in ontwikkeld gebied woon! 😉

Geef een reactie