Franke, de voornaam

Ik heb nooit een hekel aan mijn eigen naar gehad. In de loop der tijd is Björn verbasterd tot Bjorn en dat past mij geweldig. Een naam kun je niet zelf kiezen. Generaties vrouwen zijn opgegroeid met de voornaam Geiltje, omdat iedere eerstgeboren vrouw naar overgrootmoeder werd vermoend. En zij maar afvragen waarom ieder 13-jarige klasgenootje maar met je wil zoenen.

Gisteren ontdekte ik dat ik het een stuk slechter had kunnen treffen. Franke blijkt namelijk ook een voornaam te zijn. Net als Michael, Allen en John – getuige George, Woody en Olivia Newton – ook achternamen kunnen zijn.

Bart Chabot schijnt een zoon te hebben die Storm heet. Dat vind ik een geweldige naam. Voor het kind van een ander. Maar als Pieter Storms op dat idee was gekomen, zou hij in ieder geval een goede dekmantel voor zijn flatuleuse gedrag.

Het voordeel van zo’n dubbele naam is wel dat je als eenmanszaak wel direct op een VOF lijkt!

5 Comments

Add yours →

  1. Schelto Scheltens heette een jongen bij mij op de Mavo. Vond ik erg apart. Hij niet…hij was vernoemd naar zijn opa

  2. Storm is pas echt een leuke naam voor de zoon van Pierre Wind. Zeker als die ook zo ADHD’erig is.

  3. Wervel zou dan ook wel een mooie naam zijn 😉

  4. Bij ons op het werk loopt een man die Gert Walet heet. Als je dat snel uitspreekt, ben je denk ik ook niet blij met zo’n naam.

  5. He Bjorn, ik lees het allemaal een beetje laat (dat krijg je he, met dyslexie, duurt allemaal zo lang…)
    Een stagiaire bij ons heette Sarah Storm, is dat niet ontzettend stoer?! En ook mijn dochters voornaam kan zowel voor als achternaam zijn … uiteraard moet je het dan wel officieel schrijven: Dieudonnee. Schijnt in Zuid Amerika veelvuldig als achternaam voor te komen. Ben ik blij dat ik dyslextisch ben, is mijn dochtertje toch nog een beetje uniek. hihihihi

Geef een reactie