Press "Enter" to skip to content

De reservekeeper

Het is ongewoon druk op de parkeerplaats voor dit uur van de dag. Een vader loopt met zijn zoon voorbij. Het jongetje draagt een groen-witte sjaal en met dito pet. Terwijl hij loopt kijkt hij elf verdiepingen omhoog naar het kantoor waar ik net uit kom. Ik had niet meer gedacht aan de wedstrijd van FC Groningen van vanavond. Ik loop naar de grindbak waarin mijn auto staat geparkeerd. Een verkeersregelaar staart mij na. Door de toestroom van auto’s duurt het even voordat ik het parkeerterein af kan. Het jongetje is bijna bij het stadion. In de verte zie ik zijn ogen; opgewonden en groot van verbazing. Ik mag rijden.

Het jongetje dagdroomt van een grote toekomst in het eerste elftal van FC Groningen. Tevreden glimlach ik. Toen ik acht was leek mij dat ook wel wat. Ik werd lid van de plaatslijke voetbalclub. Op woensdag trainden we altijd op een zandvlakte en op zaterdag speelden we in de breedte van een half veld. Ik voetbalde al een paar jaar toen een reservekeeper van FC Groningen een clinic kwam geven. Opgewonden stemmen in de kleedkamer. Een echte prof-voetballer stond op ons te wachten in de kattebak.

Het einde van de training was het hoogtepunt: penaltyschieten. Mijn hele team stond te popelen achter de strafschopstip. Ik wachte rustig op mijn beurt. Ploeggenoot na ploeggenoot miste jammerlijk. De keeper deed zijn best om zijn eer hoog te houden. Al was hij reservekeeper. Als verdediger heb ik twee wedstrijddoelpunten op mijn naam staan. Slim moest ik zijn. Ik had een analyse gemaakt van de tien gemiste strafschoppen voor mij. Te zacht. Over. Binnen grijpbereik. Op de paal en zelfs eentje op de bovenkant van de lat.

Simpel. De bal moest dus hard gaan, onder de lat, langs de goede kant van de paal en buiten bereik van de keeper. Strafschoppen zijn niet moeilijk. De trainer schopte een bal mijn kant op. Een Tango. Een vreselijke bal. Te groot. Te hard. Een onding. Ik nam de bal aan, maar het voelde anders. In deze zat minder lucht en hij voelde beter aan mijn voet. Het midden van de streep die de trainer met zijn hak had gezet was platgeschoten. Een ideale startbaan voor mijn voetbalcarrière. Alles trok zich aan mij voorbij in slow-motion. Vier stappen achteruit. Drie rennend vooruit. Standbeen naast de bal. Lichaam schuin naar achteren. Wreef tegen het ventiel. En weg was-ie. De bal ging precies door het gat van vijfennegentig centimeter dat restte tussen vingertoppen en kruising. Ritselend tegen het net viel de bal dood op de grond. De reservekeeper kreunde verslagen. Ik juichte op de manier zoals ik dat altijd al had willen doen. Kalm en met rechterarm en wijsvingertje omhoog maakte ik een sukkeldrafje rond mijn team. De reservekeeper, de trainer en mijn ploeggenoten waren met stomheid geslagen. Achter het vangnet, naast het doel, hoorde ik een applausje. Ik zag mijn vader trots grijnzen.

Mijn voetballoopbaan is aan het eind van D1 gestopt. Ik vond het niet meer leuk. Jarenlang heb ik bij de FC op de tribune gezeten. Ik heb alles meegemaakt; van het superseizoen 1990-1991, degradatie, promotie en het debuut van Arjen Robben. Sinds kort werk ik pal bij het nieuwe stadion. Op de elfde kun je de bovenste rij stoelen net niet zien. Maar dat is dichterbij het eerste elftal dan ik ooit had kunnen dromen.

3 Comments

  1. Wiro Wiro 17 april 2006

    Een beker heb ik in de kast staan, voor een tweede plaats. Behaald met penaltyschieten op Theo Migchelsen, toen ook reservekeeper bij FCG. Man, wat was ik trots!

  2. Ilonka Ilonka 27 februari 2007

    Heb je daar een foto van??????? Moet een foto van theo in betaald voetbal hebben!! Wedstrijdje op forum!!

Geef een reactie