Ik ben vorige week donderdag cold-turkey gestopt met cafeïne. Een week lang heb ik alleen maar water, thee en cafeïnevrije koffie gedronken. En dat bevalt behoorlijk goed. Ook toen ik vanmorgen toch weer een bakje echte koffie kreeg.

Ik heb wel even flink moeten afkicken. Dat klinkt misschien gek, maar ik was blijkbaar behoorlijk verslaafd aan koffie. De eerste dag werd ik om een uur of twee enorm moe. Op de 2e en 3e dag heb ik zelfs een klein tukje gedaan.

Ik ben drastisch gaan minderen met cafeïne omdat ik las dat je al van 1 of 2 koppen koffie op een dag verslaafd kunt worden. Daar schrok ik van. Ik wil de touwtjes een beetje in handen houden. Bovendien las ik dat het drinken van koffie in dat geval niet helpt. Je krijgt meestal een kleine opkikker van koffie, maar dat gaat dan niet op. Je hebt het juist nodig om op gang te komen. Zonder koffie ben je dan niets.

Gelukkig ben ik nu weer heel wat. Ik word ’s morgens makkelijker wakker. Ik ben ’s avonds actiever. En de middag kom ik de laatste dagen een stuk beter door. Maar ik baalde wel een beetje van dat ene kopje koffie. Gelukkig deed ik al een week zonder – en dan ben je lichamelijk afgekickt – maar ik had het graag wat langer volgehouden. Ik had alleen al ja gezegd tegen een kop koffie voordat ik om thee kon vragen.

En volgens mij heb ik de hele middag plezier van dat ene kopje gehad.