Ik heb een jongedame zichzelf eens iemands ‘dinnetje” horen noemen. Jongedame kan ik beter niet zeggen: volwassen meisje is beter. Vrouw moet je dan nog worden. Ik hoorde eerst “dingetje”. Maar het bleek dinnetje. Waarschijnlijk is het een afkorting van vriendinnetje. Maar ik kan er niet veel mee.

Een dinnetje dat klinkt als een persoon waar feministes trouwen op huwelijkse voorwaarden voor willen invoeren. Omdat ze misschien wel te dom zijn om in gemeenschap van goederen te trouwen. Alsof je daarvoor geen gemeenschap hebt, tegenwoordig.

Dus, dat kan het niet zijn. Ze lijkt me iemand die daar zelf wel voor kan kiezen. Het woord dinnetje haalt een vrouw helemaal naar beneden. Ik moet ook steeds aan dunnetje denken, alsof het een scharminkel is. En dat is ook niet zo.

Maar wat moet het dan wel zijn? Ik hou van positiviteit. Hoe moet een (ongetwijfeld)  leuke dame over zichzelf roepen in relatie tot de man waarmee ze samen is? Ik vind wederhelft wel mooi. Dat impliceert dat man en vrouw 1 zijn. Maar daar kun je je best nog wat te jong voor voelen. Of je bent niet 1 met je wederhelft. Dan kan minnares wel een leuke zijn. Je kunt het er een beetje plagerig

Het beste is misschien wel “houdt van …”. Daar kan een naam staan, maar als het uit raak ook “puzzelen”. Het is als een tatoeage die op wijzigende omstandigheden is geplaatst.