Ik ben mij langzaam aan het opwinden. Ik doe dat al een uur, dus ik zit dicht tegen furieus aan. Gisteren hebben we bij Hornbach een extra  plank gekocht voor in Marits kledingkast. De plank moet op maat gemaakt en ik kan mijn decoupeerzaag niet vinden.

De frustratie komt niet alleen omdat ik hem schijnbaar kwijt ben, maar vooral omdat ik hem de vorige keer zelf heb opgeborgen. Ik kan niemand anders de schuld geven, behalve mijzelf. En omdat ik mijzelf niet hard genoeg kan slaan, loop ik te mokken.

Ik bankzit een kopje instant espresso weg en ga weer zoeken. Natuurlijk vind ik hem direct. In de witte emmer waar alle spullen van het vloerleggen nog in zitten. Ik pak de plank en maak hem op maat. De plank zit zo in de kast. Ik blij, opdrachtgever blij en Marit vindt het geweldig. Kunnen er weer meer roze kleren in haar kast.

Mentale memo: decoupeerzaag zit in de witte emmer. De witte emmer staat op de grond bij de werkbank. De rolmaat zit er ook in.

Die klusjesmannen op televisie zoeken nooit naar gereedschap. A ha, the sun always shines on tv.