Ik ben net terug van het GGD-bezoekje voor kleuters uit groep 2. Alles is prima met Marit. Toch voel je je aangesproken als er iets is dat anders beter kan.Ik sta heel ontspannen in het opvoeden. Er is maar weinig dat je echt voorbereid op het vaderschap. Je eigen opvoeding is het enige, denk ik. Het heeft volgens mij geen zin om in 9 maanden een goede vader proberen te worden. De eerste maanden na de geboorte is er nog weinig dat je aan het gedrag van je kind kunt veranderen. En als dat kan, dan gaat dat in stapjes.

Bij het opvoeden van mijn kinderen durf ik fouten te maken. En – kleine bekentenis – dat is één van de weinige vlakken waarop ik dat zo onbevangen durf. Want er is één ding dat ik heel goed kan en dat is van mijn dochters houden. Ik vertrouw erop dat als we iets fout doen, we dat snel onderkennen en het de volgende keer beter doen.

Maar ja, zo’n bezoekje aan de GGD blijft een soort van tentamen. Je weet dat je dat niet zo hoeft te zien, maar je doet het toch. Je vinkt af: gewicht, lengte, bmi, ogen, oren. Check. En dan – op het laatst – beantwoort Marit een vraag over tandenpoetsen niet sociaal wenselijk genoeg. En komt er toch nog een adviesje over goede gebitshygiëne langs.

Weer thuis, belt Eleanor. Gewicht, lengte, bmi, ogen, oren. Check. En ik had moeten zeggen dat de tandarts vorige week nog had gezegd dat ze zo goed poetste. Niet aan gedacht. Tsja. 🙂