Dit is het verhaal over hoe ik mijn e-mailadres bedacht. Niet dat het je ook maar iets aan gaat!

Vroeger had je nog geen social media waar iedereen je makkelijk op kon vinden. Een slecht geHTMLde homepage was het hoogste dat je kon bereiken. Indertijd had ik behoorlijke HTML skills. Ik lijnde met het grootste gemak teksten en plaatjes uit met de table-tag. Zulk moois vroeg om een eigen domeinnaam.

In de praktijk deed ik er niet veel mee. Ik deed wel veel moeite voor een origineel e-mailadres @bjornfranke.nl. Ik vond “bjorn” dubbelop. Om “post” of “mail” moest ik niet lachen. En “info” heb ik nooit begrepen. “ik” had overigens enige potentie.

Uiteindelijk werd het “fanmail”. Ik heb daar weken lol om gehad. Eerst 3 dagen alleen al om de vondst. Daarna omdat mensen mijn mailtjes naar dit adres beantwoordden. En nog weer later toen ik spontaan gemaild werd op dat geweldige mailadres.

Mijn e-mailadres opgeven was altijd leuk. Als ze het ook grappig vonden dan hadden we met z’n tweeën lol. En zo niet: dan vond ik dát alleen al reden genoeg om schik te hebben. I’m easily amused, zeg maar.

Uiteindelijk ben ik “bjorn” ernaast gaan gebruiken. Dat staat toch wat zakelijker op Linkedin. Dat was de eerste stap. De grap was na een decennium toch voorbij. Het publiek lachte niet meer. Zelfs niet meet uit ongemak als ik er zelf hardop om moest lachen.

Maar wat nu? Ik hoorde van Patrick dat hij “hallo” gebruikte. Erg sympathiek vond ik dat. Alsof je iemand al groet voordat hij een mail aan je kan richten. Ik voelde er verder niks bij: geen lach, geen herkenning.

Het is “bj” geworden. Ik onderteken mijn mails al jaren met als Bj. Dat kwam dus prima uit. Bovendien is het lekker kort en toch dekt het de lading.

Ben best in m’n nopjes!