Wellust in de ogen van uw geliefde

Gisteravond zat ik als een dood vogeltje op de bank. Gelukkig waren er geen individuen die iemand met mij blij wilden maken. Ik was moe. En ik schrok toen ik ontdekte waarvan ik moe was.

Een dag eerder was ik naar de sportschool geweest. Ik was moe alsof ik de hele dag met stenen had gesleept – berg op – met een knijper op de neus. Te moe om thee te zetten, te lam om de keuken op te ruimen en fut om naar de wc te gaan.

Die laatste overdrijving is bij wijze van spreken. Want Eleanor scheidt accuut van me als ik op onze nieuwe witte meubels plas. Ik hou van Eleanor met heel mijn hart. Maar het zou ook een drama zijn omdat ik niet weet hoe ik met dit ongetrainde lichaam ooit aan de andere leuke vrouw zou moeten komen.

Dit ongetrainde lichaam dus. Dat een hele dag moet bekomen van wat getrek aan gewichten en een half uur roeien en fietsen. Ik schrok er een beetje van. En dan te bedenken dat ik voor gisteren een avondje Zumba had bedacht. Uw grappen over het belachelijke voornemen om 2 avonden achterelkaar te sporten, én dat Zumba mij een leuke vorm van aerobics lijkt, kunt u hieronder kwijt.

Geen punt als u mij niet spaart. Over een half jaar zal ik u minzaam vertellen dat wraak een gerecht is dat koud het smakelijkst wordt gegeten. Als uw geliefde met wellust staart naar mijn afgetrainde soepele heupen.

Aldus zal geschieden. En tot die tijd blijf ik zindelijk.

2 Comments

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *