Eleanor en ik zijn verloofd. Ergens in het voorjaar of de zomer van 2010 gaan wij met elkaar trouwen.

Een paar weken geleden hadden we het al besloten. Maar we hadden het nog niemand verteld omdat we het feestje van Ricardo en Margreet niet wilden verstoren. Daar heb ik wel een paar leugentje voor over: “Trouwplannen?! Wij?! Neeeee, hoor!”.

Ik heb regelmatig mensen verteld dat wij niet perse hoeven te trouwen. We hebben 2 kinderen, een huis en een stationwagon, dus wij hoeven niet naar het gemeentehuis voor een papiertje. We hebben wel een goede reden om te trouwen. We willen op die dag namelijk onze liefde vieren. En dat delen met de mensen waar wij van houden.

We hadden het al eerder over trouwen gehad. Toen we in verwachting waren van Marit. We liepen tegen praktische zaken aan als hoe en wanneer. Van ‘hoe’ hadden we een beeld, maar van ‘wanneer’ wisten we dat dat kort na de bevalling van Marit zou worden.  We kozen ervoor om te genieten van de kraamtijd.

Dat het uiteindelijk nog 5 jaar heeft geduurd, is mijn schuld. Mijn huwelijksaanzoeken zijn niet veel waard. Niet dat ik aan Jan en alle vrouw heb gevraagd mij te trouwen. Maar ik stelde de vraag al tijdens onze eerste date (d.d. derde kerstdag 2000). Hoe serieus moet je het dan nog nemen?

We zijn gisteravond flink aan het brainstormen geslagen. Met een webbrowser aan, kom je een eind. Dat voelde fijn. Want wat is nou leuker dan het vieren van je liefde?