Want ik heb zo goed gepoetst

Gooi het woord tandarts maar eens in de zoekmachine van dit blog en je komt tot één conclusie: ik heb er een hekel aan. Gelukkig weet ik nu waarom.
Dit is niet een vraag die mij dagelijks bezighoudt. Maar iedere 6 maanden popt het wel op. Ellendig ziekenfonds! Het heeft wel veel voordelen dat ik het nu weet. Want ik kan er gelijk wat aan doen.

Het komt door een reclame van Prodent bi-fluor. Je zag daar vrolijke kinderen dansen met witte tanden in hun mond en een tube tandpasta op een heel onnatuurlijke manier in hun linker hand. En maar huppelen.

Huppelen? Huppelen, ja. Want zij waren niet bang voor de tandarts. Ik was als kind al heel slim. Dus bedacht ik dat er een reden is om bang te zijn voor de tandarts. Anders zouden die kinderen dat niet zeggen.

Dat er een simpele oplossing was, wist ik niet. Blijkbaar zat er wel een beperking aan mijn kinderlijke intellect. Het kwam niet in mij op om mijn ouders om Colgate Bifluor te vragen.

Of ik was juist nog veel slimmer om niet een te vrolijk reclamespotje te geloven. Toen reclamespotjes opeens commercials gingen heten, geloofde ik ze trouwens wel een paar maanden klakkeloos. Maar toen ging het opvallen dat dezelfde spotjes van de ene op andere dag commercials waren.

Maar dat terzijde.

Mijn dochters zijn trouwens wel echte bikkels als het om de tandarts gaat. Godzijdank heb ik het commercialspotje nog niet op YouTube gevonden.

5 Comments

Add yours →

  1. De tandarts, daar maak ik me nu nooit zenuwachtig voor. Ik vind het altijd wel leuk. Goedemiddag Tandarts, goedemiddag Mack, nog klachten? Nee hoor. Nou, dat ziet er weer perfect uit. Tot de volgende keer!

  2. Lekker lullig dan!

  3. Ik heb een grappige tandarts. Bovendien een die ik gewoon een schop kan geven als hij me pijn doet. Dat is heel geruststellend.

  4. @Giva, heeft hij zo’n grote tuin dan? #schop

Geef een reactie