Voorzichtig rijden, kostbare vracht

Ik rijd voorzichtig. Kalm drempel op, rustig de bocht om. De laatste keer dat ik zo reed, was vlak na de geboorte van Marit. Toen we voor het eerst met z’n drieën naar huis reden.

We hebben net boodschappen gedaan. Marit heeft haar arm gebroken, dus moest ze flink verwend worden. Meisjes met gebroken armpjes moet je verwennen: blz 42, handboek van lieve pappa’s. Het boek dat je als vader moet stuklezen. Een oranje voetbaltaart, berenchips en een bak vol snoep. De boodschappentas staat rechtop voor de bijrijdersstoel. Marit zit op haar vertrouwde plekje.

Ik moet nog even wennen aan de gegipste arm. Voorzichtigjes help ik haar de auto in en uit. Bang dat ik haar pijn doe. De veiligheidsgordel omzichtig onder haar gebroken arm. Zachtjes leg ik haar arm terug. Marit kijkt me bevreemd aan. “Jij doet wel erg voorzichtig” lijkt ze te denken.

Marit kijkt op van haar nieuwe Barbie-boekje. Ik draai haar zitverhoger een kwartslag en Marit glijdt uit de auto.

We zijn weer thuis.

5 Comments

Add yours →

  1. Ach gosh, how come?

  2. Ach, arme Marit. Wens haar maar beterschap. En ook voor papa 🙂

  3. Ach gut, arme papa. De schrik zit er dan wel ff in. Stomme glijbanen ook.

  4. *pimextraindegatenhoudt* *glijbaanhierookfavoriet*

Geef een reactie