Tijd voor ranja

Elke spookt iets uit op het toilet. Ik weet niet wat, dus ik ga kijken.

Een halve toiletrol ligt uitgerold in de pot. Ik word streng. “Elke? Waarom heb je dat gedaan?” Streng betekent niet dat ik de beste vragen stel. Er is aan mij geen strenge journalist verloren gegaan. Elke’s ogen worden groot en schieten van links naar rechts. Daar vindt ze het antwoord niet. De kijkt ze me recht aan. Het staat ook niet op mijn neus geschreven.

“Elke?” probeer ik nog een keer. Heel naturel acteerhuilt ze tranen met tuiten. Zo streng ben ik namelijk niet. Ze valt me om de nek. Ik wiebel op mijn hurken.

“Elke, vertel pappa waarom je zo veel wc-papier in de wc hebt gedaan.”

Weer stilte.

“Pappa heeft je een vraag gesteld. Ik ben niet boos. Je moet me wel vertellen waarom je dat hebt gedaan. ” Bij ‘niet boos’ klaart ze op. Maar praten? Ho maar!

“Als je niets zegt, wordt pappa wel boos. En dan moet je op de gang. Elke, waarom deed je zo veel wc-papier in de wc?” Wel tranen, geen antwoord. Elke staat op de gang en ik beloof dat ik haar zo weer ophaal. De deur dempt Elke’s tranen.

Als ik haar ophaal vertel ik nog een keer waarom ze op de gang staat. Ze knikt vastbesloten “de volgende keer geef ik wel antwoord op je vraag. Het gebeurt niet weer.” We knuffelen en spoelen samen de wc door. 

Tijd voor ranja, want van huilen droog je uit.

2 Comments

Add yours →

  1. Hmm…komt me bekend voor dat niets zeggen.

  2. Het is een hobby van ze.

Geef een reactie