Press "Enter" to skip to content

Sneeuwvolkje’s Grote Avontuur

Normaal gesproken mogen Marit en Elke nog even lezen als ze op bed gaan. Vanavond niet. Ze lagen er pas om half 9 omdat ze nog even naar Violetta mochten kijken. Eigenlijk vind ik dat net te laat.

Maar ik vond het prima als ze daar hun leestijd voor opofferden. Op één of andere manier – ik weet niet meer hoe, dat zweer ik! – wist Elke er toch nog een verhaaltje bij mij uit te pulken. Ik vind het veel te leuk om een verhaaltje te mogen vertellen. Zeker als ik het zelf mag bedenken. Dit keer kreeg ik van 2 steekwoorden: sneeuwvlokje en berg.

Het verhaaltje ging als volgt:

Heel hoog in de lucht dwarrelt een klein sneeuwvlokje naar beneden. Heel langzaam ziet ze alles onder zich groter worden. Maar wat ze daar ziet, daar schrikt ze van. Ze ziet een tropisch eiland.  Een wárm tropisch eiland.

Maar dan hoort ze van ver een vliegtuig aankomen. Hij vliegt met vliegende vaart voorbij. En het sneeuwvolkje wordt heel hard meegeblazen. Ze gaat sneller en sneller. De zee schiet onder haar vandaag. Ze ziet steeds meer golven en opeens wordt de zee land en ziet ze heel veel groene bomen. Groene bomen zo ver ze kan zien.

Dat is vreemd! De bomen komen steeds dichterbij. Maar hoe kan dat nou? Ze valt helemaal niet meer. Net als het sneeuwvlokje ontdekt dat ze boven een gebergte vliegt voelt ze dat een sterke windvlaag haar omhoog duwt. Helemaal naar de top van de berg en nog veel hoger midden in een grote grijze wolk.

Opeens is de wind weg en dwarrelt ze naar beneden. Nu niet meer alleen. Met tientallen; nee, honderden; nee, duizenden; wel tienduizenden andere vlokjes valt ze langzaam op de top van de berg. Op de eeuwige sneeuw. En daar blijft ze lekker met haar nieuwe vriendjes liggen.

Welterusten.

Be First to Comment

Geef een reactie