Vanmiddag hebben we vakkundig een einde gemaakt aan het bestaan van de twee grootste obstakels in onze tuin. Het houten speelhuisje en de schommel rusten in vrede. En het was een prima workout!

Slopen is mijn favoriete doe-het-zelfklusje. Zeker als ik er mijn karatetrap op mag loslaten. Het speelhuisje “never saw it comming”. Slopen doe je met brute kracht. Het is wel slim om van te voren in te schatten wat de zwakke plek van de constructie is. Actie is mins-reactie heb ik geleerd bij natuurkunde. Het speelhuisje weet dat nu ook.

De schommel was een ander verhaal. Eleanor had niet veel op met de constructie ervan. Als je er van links naar rechts tegenaan duwde begon hij onbedaarlijk te wiebelen. Ik vond dat logisch, want op een schommel moet je van voor naar achteren bewegen. Daar is hij voor gebouwd. Brute kracht hielp hier helaas niet. Hij moest bout voor bout uit elkaar gehaald worden. En dat duurde aardig wat langer dan die tien minuten waarin het huisje bezweek.

Lucky Luke heeft Jolly Jumper. Kuifje heeft Bobbie. Ik heb Baco. En daarmee gaat ieder boutenbouwsel plat.

En slopen is ook nog een goede workout!