Vanmorgen reden Eleanor en ik door Peize. Het was daar veel te vroeg voor. Eleanor had Copita, onze oudste poes, op schoot. Vlak voor Peize ademde ze voor de laatste keer.

Copita was dit weekend veel gaan overgeven. De dierenarts had ons een anti-braakmiddeltje gegeven. Maar dat spuugde ze ook weer uit. Gisteren leek het weer wat beter te gaan. Maar vanmorgen vond Eleanor haar onder het wasrek op zolder. Verzwakt. En – eerlijk gezegd – meer dood dan levend.

Onderweg wist ik niet hoe ik moest rijden. Ik wilde snel, maar te snel en schokkerig is niet goed. Dus wilde ik ook voorzichtig, maar dan schoot niet op. Ondertussen lag Copita bij Eleanor op de borst. Tussen Hoogkerk en Peize was het te laat.

Ik nam het zekere voor het onzekere. Dus bleef ik voorzichtig snel doorrijden. Naast de praktijk zette ik de auto stil. We waren te vroeg. En te laat tegelijk. We aaiden Copita zachtjes. Het was stil in de auto. De lentemorgen maakte het dorp wakker.

Een andere klant van de dierenarts arriveert. Ze laat haar witte Malteser-hondje eruit. Net zo wit als Copita. We hadden haar vernoemd naar Copito, de albinogorilla uit de dierentuin van Barcelona. Copito betekent sneeuwvlokje. Dat vond ik – toen we haar kregen – wel toepasselijk. Omdat ze een meisje is, werd het Copita.

Copita was een diva. Ze kwam op je schoot zitten en als ze jouw schoot voldoende had geëerd. liep ze parmantig weg. Linker pootje voor rechter pootje. Sierlijk en parmantig. Vaak op weg naar de televisie omdat dat haar vaste slaapplekje was.

Diva’s houden van aandacht. Ze presteerde het om als eerste kat in de Bonhoefferstraat op StreetView te komen. En dat leverde haar weer een glansrol op bij Cats in Windows.

Vandaag overleed ook Liz Taylor. Ze hebben het vast gezellig samen.