Ik hoor beng en zie 2 voetjes in de lucht. Elke is achterover van haar kruk gevallen. Ze huilt.

Na een paar minuten snikt ze nog wat na bij Eleanor op schoot.  Als kinderen op hun hoofd vallen vraag je je toch altijd even af of het allemaal wel goed zit. Ik ben altijd heel wat geruster als ze flink huilen (want na huilen komen alleen builen). Elke stelde ons op haar eigen manier gerust.

“Gaat het weer een beetje, lieverd?”

“Ik ben Elke!”