Niet op haar achterhoofd gevallen

Ik hoor beng en zie 2 voetjes in de lucht. Elke is achterover van haar kruk gevallen. Ze huilt.

Na een paar minuten snikt ze nog wat na bij Eleanor op schoot.  Als kinderen op hun hoofd vallen vraag je je toch altijd even af of het allemaal wel goed zit. Ik ben altijd heel wat geruster als ze flink huilen (want na huilen komen alleen builen). Elke stelde ons op haar eigen manier gerust.

“Gaat het weer een beetje, lieverd?”

“Ik ben Elke!”

3 Comments

Add yours →

  1. Pfew, dat is dan een opluchting. Ongeluk zit in een klein hoekje.
    Zodra ze gaan spugen na zo’n val weet je meteen hoe laat het is: hersenschudding.

  2. Tammar viel laatst uit haar wipstoel. Ik had haar heel even snel op de grond gezet omdat ik Hans met iets moest helpen, riempje niet vast gemaakt en BENG. Op haar hoofd. Huilen en een enorme buil. Ik ben de hele avond ontdaan geweest. Durfde er niet eens over te loggen.

  3. Het blijft schrikken, hè.

Geef een reactie