Press "Enter" to skip to content

Naar binnen gluren

Ik las vanmorgen een bericht dat me erg aangreep. Een moeder vroeg ons geld over te maken aan de kliniclowns. Haar dochter had veel plezier toen een clown aan haar ziekenhuisbed stond.

Had. Want vandaag nam ze voor het laatst afscheid van haar dochtertje. M’n keel ging dichtzitten. Ik las een paar berichten van haar en haar man van de afgelopen dagen.

Ze maskeerden hun verdriet met positieve berichten. Mensen in de omgeving werden geroemd (“stoere vrouwen”). En ze maakte een excuus dat ze niet aan twitteren was toegekomen.

Twitter is als een spionnetje in je voordeur. Maar dan omgekeerd. Je kijkt naar binnen en je denkt veel te zien. Maar je kijkt juist naar de plek waar de mooie stoel staat en goed is opgeruimd.

Het verdriet moet enorm zijn. Verscheurend. Ik wens ze veel sterkte.

One Comment

  1. mack mack 13 februari 2011

    En van mij nog wat erbij ja. Blij dat ik niet Twitter.

Geef een reactie