Volgende maand wordt Marit 7 jaar. En dan is het ook 7 jaar geleden dat ik voor het eerst over haar blogde. Het was één van mijn slechtste stukjes ooit. Gisteren ontdekte ik waarom.

Het eerste blog over mijn eerste kind had het magnum opus van mijn blogs moeten worden. lk schrijf vanuit gevoel. En er is geen mooier en specialer gevoel als dat je vader bent geworden. Alle ingrediënten waren aanwezig voor een prachtig verhaal.

Maar het lukte niet. Ik vond niet de woorden om te vertellen wat mij op het hart lag. Ik was nog zo vol van wat er gebeurd was, dat ik alleen feitelijk een verhaal kon vertellen. Er straalde niet het geluk en de liefde van af die ik voelde. Je kon op dat moment mijn geluk en liefde met een lepeltje van me af scheppen, maar ik kon niet eens het kleinste theelepeltje vinden. Midden in de orkaan is het windstil.

De reden was eigenlijk heel simpel. Ik zat nog midden in het verhaal van de geboorte van Marit. Ze lag op dat moment nog in het ziekenhuis. Samen met Eleanor. Het probleem is dat je dan niet het goede perspectief hebt. Je kunt nog geen stap terugnemen om het van een afstandje te bekijken. Pas toen we met z’n drieën thuis waren lukt het goed.

Wel jammer als je beseft dat ik een speciaal blog op haar eigen domeinnaam had opgericht om het blije nieuws te brengen 🙂