Press "Enter" to skip to content

McMissie

Elke en ik zijn op een missie. Eerst moeten we Marit nog even ophalen. Maar we mogen niets zeggen. Het is een missie op een “need-to-know basis”.

“Marit, we moeten nog even langs de supermarkt voor een toetje” lieg ik, om bestwil, houd ik mijzelf voor.
“Ja, Marit, we moeten nog even een toetje kopen” jokt Elke vrolijk mee.

Als wij in een film zouden spelen dan gaf ik mijn jongste dochter nu een knipoog via de achteruitkijkspiegel. Ik zie echter het spiegelbeeld van mijn oudste dochter. Verdiept in een oud tijdschrift.

“Ja, Marit, we gaan naar een supermarkt in Vinkhuizen. Voor een lekker toetje.”
Marit kijkt kort naar Elke en leest verder.

Op de rotonde pak ik de verkeerde afslag voor de supermarkt.
“Pappa, de we moeten de andere kant op.”
Zo verdiept is ze dus niet in haar Tina. Ik kan nu wel weer wat hulp gebruiken.

“Je bent niet helemaal wakker, pappa!” Bingo. Ons verbond werkt prima.
“Dan rijden we een rondje!” zeg ik vlug. Elke juicht een beetje te blij.

Ik twijfel hoe lang we nog geheim kunnen houden dat we een toetje gaan halen bij McDonalds. Over 300 meter moeten we eigenlijk weer naar links. Mijn hoofd draait op volle toeren. Voor een goede smoes, dit keer. Elke zucht diep. De spanning wordt haar bijna te veel.

“We gaan weer de verkeerde kant op”
O jee.
“Ik maak een rondje via de ringweg!”

“Papa?” Marit spreekt het extra langzaam uit. “Gaan we misschien naar de McDonalds?” vraagt ze lieflijk.
Achter mij gilt Elke. Als ze het nog een minuut langer geheim had moeten houden was ze geëxplodeerd.

En ik lust ook wel een milkshake.

Be First to Comment

Geef een reactie