Liefde is een werkwoord

Ik denk dat ik de grootste knuffelaar ben in onze relatie. Daarbij vertel ik meestal ook even dat ik veel van Eleanor houdt. Soms letterlijk, maar vaak ook indirect. Door “lieverd” te zeggen of zo.

Eleanor doet dat veel minder. Ze laat juist heel duidelijk zien dat ze van me houdt. En da’s misschien wel mooier dan “ik hou van jou” zeggen.

Bij Eleanor is liefde een werkwoord. Zoals vandaag, toen trof ik opeens allemaal snoepjes aan in mijn tas. Ik zag ze en dacht gelijk: “Wat lief, die heeft ze erin gedaan omdat de kinderen op schoolreisje zijn vandaag.” Ik zag het zo voor me hoe ze vanmorgen, of misschien gisteravond al, nadat de meidentasjes gevuld waren, ook nog even wat in de mijne deed.

Ik kan me weinig momenten bedenken waarop ik gelukkiger ben. Niet, overigens, omdat ik zo’n snoeperd ben, maar omdat het zo attent is. Op zo’n moment zeggen drie minizakjes snoep meer dan een pallet ik-hou-van-jous. Hoewel dat ook mooi is.

Geluk wordt groter als je het deelt. Eleanor zal wel in spanning zitten wachten op een appje dat ik de snoep vonden heb. Kauwend op wat kleine zoete dropjes vertel ik dat ik de snoepjes heel lief vind.

“Snoepjes?” antwoordt Eleanor
“In de voorste zak van mijn tas. Omdat de meiden op schoolreis zijn. Vond ik lief.”
“Uh, die moeten er al in hebben gezeten. Ik denk van de dierentuin.”
“Oh. Dan heb ik zojuist onterecht zeer liefdevol aan je gedacht”

Gevolgd door een knipoog

1 Comment

Add yours →

  1. Très adorable.

Geef een reactie