Ik ben moe van het kindcommanderen. Kom nu naar beneden. Doe je schoenen aan. Blijf van die lamp af. Opschieten anders komen we te laat! Je kent het wel 2 kinderen en te weinig tijd.

Het is voor mij het bewijs dat micromanagen niet werkt. En dat het zelfs averechts werkt. Ik heb hoofdpijn en stress. We zijn wel nipt op tijd op school. Maar we zijn niet aardig tegen elkaar.

Even uitzuchten op de bank. Elke pakt mijn notitieblok. Het blok waarvan ik ze verboden heb om mee te spelen. Er staan zogenaamd veel te belangrijke dingen in. Ik laat het gaan.

“Pappa, wat staat hier?” Elke heeft iets getekend  dat op een vissenbek lijkt. Een vis zonder lijf of staart. Alleen een bek. Ze ontkent het geduldig. Ik kijk nog een keer. Ik heb het nu goed. Het is de letter W. En op de volgende pagina staat een H.

We highfiven op deze prestatie. Ik geef Elke “een nog veel mooier” notitieblok cadeau. Ik neem de ‘schade’ op. En Elke krabbelt lekker verder in het andere blok.

Sommige problemen veroorzaak je zelf. De volgende keer begin ik eerder met het aantrekken van jasjes en schoentjes.