Vanmorgen heb ik een klein overwinninkje gehaald. Mart en Elke hebben geknutseld. Onder mijn ‘supervisie’. Hier moet ik meer over vertellen. Als de meiden gaan knutselen, dan raak ik in paniek. Alles moet zoals ik dat wil.

“Niet knoeien op de tafel.”
“Kijk uit met die schaar!”
“Pas op, geen lijm aan je je mouw!”

Mijn hartslag op zit op 170. Mijn huid breekt uit. En ik zweet als een otter. Knutselen met pappa is voor niemand écht leuk. Niet voor Marit, niet voor Elke en al helemaal niet voor pappa. We waren met z’n drieën weer erg content voor de DVD.

Vandaag heb ik mijn knutsel-zen bereikt. Geknoei op tafel ruim ik wel op. We hebben een kindveilig schaartje. En kleren kunnen gewassen worden. En de kunstwerkjes zijn onverminderd prachtig.

Ik ben trots. Twee keer.