Soms heb je te veel vertrouwen in iets. Bijvoorbeeld in de sluiting van een kattenbak. Dat je de trap afloopt en opeens de onderkant eruit valt, omkiepert en de volledige inhoud (lees: uitwerpselen, losse en door urine samengeplakte kattenbakkorrels) door de open trap naar beneden dondert.

Mijn leven begint steeds meer op dat van Kees van Kooten te lijken. Ik schrijf over mijn geliefde door naar haar te refereren met de eerste letter van haar voornaam en ik beleef avonturen met ontlasting en trappen.

Als je mij met een hoog stemmetje in vrouwenkleren ziet lopen, wees dan niet geschokt; het is cultureel verantwoord.