Ja! (We kunnen)

De auto is ingepakt. Eleanor rommelt in de keuken nog aan wat laatste dingen. De gelaten onrust in mijn hoofd zakt. Het wordt langzaam echt rustig. We kunnen naar Terschelling.

Vrijdag gaan we dan echt trouwen. Ik heb er echt zin in. Als mensen me er deze week naar vroegen (en dat waren er wel een paar) dan riep ik dat ik er zin had. Maar ondertussen stuiterden er nog te veel dingen door mijn hoofd. Ik wist dat ik er zin in had, maar ik zag door het gestuiter mijn eigen ‘zin’ niet meer.

Ik kijk uit naar The Poetry Man in de Brandaris. Eleanor in haar jurk. Het jawoord.  Samen zijn met de mensen waar we veel van houden. De meisjes in mooie jurkjes. Met z’n allen lachen. Een traantje wegpinken. Een beetje te veel drinken.

Waarom bedacht ik mij dat deze week niet? Toen ik de hele stad afbelde voor een originele CD van Stevie Ann (een gebrande cd kan het zomaar niet doen op het moment suprême). Of toen ik zocht naar ‘iets’ om te doen voor de bruiloft, en het niet vond. Terwijl er nog veel te doen was, maar ik wist niet wat.

Gelukkig zit alles in de auto. Inclusief, de CD die ik van een collega leende, die hem weer had geleend van haar nichtje. Hoe gaat dat gezegde ook alweer? Something old, something, new, something borrowed (twice) and something blue.

Ik moet m’n versleten blauwe onderbroek nog uit de kast halen. Check.

4 Comments

  1. Smitsky

    Super! Geniet ervan. Ennuh, foto’s? Ben wel nieuwsgierig naar DE jurk en de meisjes in hun jurkjes.. Jij mag er ook op 😉

  2. zustertjen

    en dan tijdens het feest allemaal naar de voetbalwedstrijd kijken?
    veel plezier en alvast veel geluk voor de jaren die komen.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *