“Ik ben geen dame, pappie snappie”

Zondagmiddag. Een uur of vijf. Eleanor maakt het avondeten. Elke speelt bij een buurmeisje. Marit ligt wijdbeens op de bank televisie te kijken. Ik zeg er wat van.

“Marit, doe je benen eens bij elkaar. Zo zit een dame niet.” Eigenlijk had ik iets willen zeggen in de trant van ‘je bent niet bij de gynaecoloog’. Maar dan moet ik te veel uitleggen.

“Maar ik ben geen dame, pappie snappie.”

Ik bijt een bijdehante opmerking van mijn tong af (“ja, dat zie ik”).
“Een jóngedame dan.”
“Ook niet.”
“Nou, een meisje zit ook niet zo. Dus, benen bij elkaar en ga rechtop zitten.” reageer ik geïrriteerd.

De hele tijd blijft ze naar de televisie kijken. Zelfs als ze recht gaat zitten. “Ik ben ook geen meisje, maar een stoere meid. En die zitten zo.”

Sommige logica zit zo ijzersterk in elkaar dat mijn HbO-diploma ook geen antwoord op weet. Maar op een dag ga ik mijn gelijk halen. Zo veel is zeker. Ik peins wat voor me uit en pak mijn agenda.

29 maart 2020. Marits 15e verjaardag. “Als Marits vriendinnen er zijn, doe je een ‘Al Bundy’“.

Wraak is een gerecht dat koud het lekkerst is.

3 Comments

Add yours →

  1. Haha, en dan van die natte zweetplekken onder je oksels.

  2. Trouwens, o.t. ik begrijp nu na een paar dagen waarom je die film voor de tweede keer bent gaan kijken in de bioscoop. Wat een geweldige rollen. Vooral Hans Landa.

Geef een reactie