Huisje boompje beestje

Maandag waaide het heel hard. Op televisie zeiden ze dat het zelfs ergens had gestormd. Ons boompje leed erg onder de harde wind. We wisten niet wat we moesten doen.

Boompjes zijn bij ons nooit een lang beschoren. Of ze nu in de voortuin of achtertuin staan, ze gaan snel dood. De sneeuw van deze winter heeft het andere boompje in onze voortuin vermoord. “Moeder Natuur is een wreed wijf” denk ik op mijn somberste momenten.

Ze houden er zomaar mee op. Zonder voortekenen. Of we zien die niet, dat kan ook. Het is net als bij vogeltjes die gaan logeren als jij op vakantie gaat. Op de derde dag piepen ze er tussenuit. De rest van de vakantie krijg je sms’jes dat ze vrolijk fluiten en tjilpen. Op de terugweg begint het pas te dagen dat parkietjes niet tjilpen.

Dat zou met dit boompje niet gebeuren. Hoewel hij al aardig slagzij maakte door de wind. Een hoek van 60 graden ging hij met gemak voorbij. Maar hij bleef staan. Het is een kranig boompje. Ik moest hem helpen.

Eleanor had de kliko er al naast gezet. Maar toen het boompje er tegenaan zwiepte, viel die om. Daarom sleepte ik anderhalf vierkante meter vlonder naar het boompje. De vlonder was te zwaar voor het dunne stammetje, dus ving een extra balk het gewicht deels op. Een soort van muizenval.

Triomfantelijk keek ik ernaar vanuit de keuken. Eleanor was trots en tevreden. Maar een kwartier later was de vlonder omgewaaid. En waaide het boompje weer met de wind mee.

Toen ik de vlonder weer op zijn plek sjorde, kwam de overbuurvrouw thuis. Ze riep wat algemeens over de wind. Ik lachte maar ik verstond haar niet. Op een windstil moment wees ze op de lantaarnpaal. Daar kon de boom mooi aan vast, als ik een touw had.

Sommige dingen zie je over het hoofd omdat ze te groot zijn. De lantaarnpaal voor ons huis is zo’n ding. De overburen hebben er vast beter zicht op In de schuur vind ik een oud schommeltouw. Er zit een ringetje aan zodat ik een lus kon maken. Met de lus om de stam en het touw in een knoop om de lantaarnpaal redde ik maandag ons boompje.

Hij staat er nu wel een beetje zielig bij. Als een huisdier in het bos op de eerste dag van de grote vakantie.

Ik hoop dat hij niet gesmoord is door de lus.

2 Comments

Add yours →

  1. Haha, mooie vergelijking! Gelukkig waait het minder nu.

  2. hoe kleiner de boom hoe beter hij kan meewaaien

Geef een reactie