Hoe ik de sneeuw van 2009 overleefde

Dit zijn de dagen dat je kunt laten zien dat je nog een echte man bent. Je zet je kinderen op een slee en je banjert door gevallen en vallende sneeuw richting school.

Alwaar je – als een ervaren bergbeklauteraar – het heuveltje op sprint om een uitgelaten kleutermeisje af te zetten.

De juf had de school ook op tijd bereikt. Dat hoort zo. Juffen Zijn biologisch linguïstisch geprogrammeerd om op doordeweekse dagen voor half negen een zaal met een schoolbord binnen te stappen. Of het nou regent, stormt of de Hel van’79 wordt nog even dunnetjes overgedaan, juf is altijd op tijd.

Het juffencorps gooit ’s middags dan wel voor de rest van het jaar de school dicht. Maar dat zal de pret niet drukken bij de leerlingen.

Vader sleet de kinderen weer naar huis. Natuurlijk spectaculair van het heuveltje afglijdend. Dit is het moment om stoer te doen. Dit is het moment om aanzien en overwicht te kweken.

Dus banjeren wij terug naar huis. Historisch, episch, heroïsch. Vanaf vandaag ben ik geen pappa meer. Marit en Elke spreken mij nu aan met vader.

Met een hoofdletter V.

10 Comments

  1. Bjorn

    @Frans, *wijst naar de titel van deze site, maar leest toch even snel het blogje door met tipex in de aanslag om beschamend tot de conclusie te komen dat hij stukjes getypt op de iPhone 2x moet doorlezen.*

  2. Frans

    *glimlacht meelevend en vol begrip*
    *leest dwangmatig blogpost nog eens door*
    *probeert tevergeefs autistisch trekje te onderdrukken*

    Bjorn, er staat nog steeds ‘berbeklauteraar’ in de derde zin, hoor.

    *klapt laptop dicht*

  3. Frans

    Eh … als je nou in plaats van die 2 keer, gewoon 3 keer je touch-tiepsels overleest kom je óók al een heel eind, hoor.

    Of je doet gewoon je Iphone in de blogban.

Leave a Reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *