Dit zijn de dagen dat je kunt laten zien dat je nog een echte man bent. Je zet je kinderen op een slee en je banjert door gevallen en vallende sneeuw richting school.

Alwaar je – als een ervaren bergbeklauteraar – het heuveltje op sprint om een uitgelaten kleutermeisje af te zetten.

De juf had de school ook op tijd bereikt. Dat hoort zo. Juffen Zijn biologisch linguïstisch geprogrammeerd om op doordeweekse dagen voor half negen een zaal met een schoolbord binnen te stappen. Of het nou regent, stormt of de Hel van’79 wordt nog even dunnetjes overgedaan, juf is altijd op tijd.

Het juffencorps gooit ’s middags dan wel voor de rest van het jaar de school dicht. Maar dat zal de pret niet drukken bij de leerlingen.

Vader sleet de kinderen weer naar huis. Natuurlijk spectaculair van het heuveltje afglijdend. Dit is het moment om stoer te doen. Dit is het moment om aanzien en overwicht te kweken.

Dus banjeren wij terug naar huis. Historisch, episch, heroïsch. Vanaf vandaag ben ik geen pappa meer. Marit en Elke spreken mij nu aan met vader.

Met een hoofdletter V.