Het afgelopen jaar is best heftig geweest. Tijdens oudjaar lieten we voor het eerst artist impressions zien van ons nieuwe huis. Eigenlijk hadden we op dit moment in de verbouwing moeten zitten, maar we wonen hier alweer vier maanden.

Kort nadat we onze intrek hadden genomen, ontdekten we het mooiste dat ons ooit is overkomen. We zijn zwanger.

Die ontdekking is mijn moment van het jaar. Ik kwam om een uur of half tien ’s avonds terug van het werk en ik zat net lekker van de televisie te genieten. E zat een beetje te actief heen en weer te hippen op de bank.

“Bjorn, je weet toch dat ik een paar dagen over tijd ben?”

Ik moest natuurlijk net een halve seconde te lang nadenken, maar ik kon naar alle eerlijkheid zeggen dat ik mij dat inderdaad kon herinneren.

“Nou… ik heb een zwangerschapstest gekocht.”

Ik keek een beetje verschrikt op. Alsof ik betrapt was en we misschien een ‘ongelukje’ zouden ontdekken. Een ongelukje waar ik de weken daarvoor flink aan had meegewerkt. Dus waarom schrok ik nou?

Nu was het mijn buurt om heen en weer te wippen op de bank. E had de zwangerschapstest naar het toilet genomen (het bleek dat je daar overheen moet plassen, raar) en vanuit de woonkamer hield ik de open deur in de gaten.

“Bjorn, volgens mij zie ik twee blauwe streepjes.”

Je moet weten, dan ik niet zo heel veel verstand heb van dat soort vrouwendingen, maar ik wist dat het raak was. Ik heb me nog wel even afevraagd of dat betekende of het een jongetje werd, maar dat is vast iets te veel gevraagd een test van de Trekpleister.

Ik ben ontzettend blij dat ik vader word. Maar ik ben eigenlijk veel blijer voor mensen in mijn omgeving. Voor mijn ouders, omdat ze nu al een geweldige opa en oma zijn voor neefje Cas (en ze zijn vast nog betere grootouders voor twee kleinkinderen). En vooral voor Eleanor. Zonder haar was het natuurlijk niet mogelijk geweest, maar zonder haar had ik het ook niet gewild.

Mijn wens voor 2005 is dat we voldoende nachtrust krijgen om van de buik te genieten.