Volgende zomer gaan we trouwen. In de vuurtoren van Terschelling. Had ik dat al verteld? We gaan met z’n allen in een groot huis zitten en het wordt zeker weten geweldig.

We moeten nog veel voorbereiden. Alleen de datum, de trouwlokatie en het huis zijn geregeld. Een pak voor mij lijkt mij geen probleem. Een jurk voor Eleanor ook niet. Maar in de bruidsjurk heb ik mij al eerder vergist.

Ik had de perfecte jurk in gedachten. Het was niet mijn droomjurk. Ik heb geen idee wat mijn droomjurk is. Ik heb geen droomjurk nodig. En dat bleek, want Eleanor vond hem niet mooi. En dan denk je dat je iemand 9 jaar kent.

Net mocht ik de computer overnemen van Eleanor. De browser stond open op een bruidssite. Ik zie allemaal prinsessenachtige jurken. Het model heeft een stafje in de hand. Ik trek een verbaasd gezicht. Eleanor lacht mysterieus.

Ik moet mijn verbazing even uitleggen. Eleanor is op en top vrouw, maar geen meisje-meisje. Ze is dol op chocola, maar houdt niet persé van Sex & The City. Ze ziet er altijd leuk uit, maar het hoeft niet de laatste mode te zijn. Ze is alles, maar geen tutje.

Aan de andere kant ben ik wel wat geruster als het wél een prinsessenjurk wordt. Het verklaart Marits sprookjesobsessie. Ik dacht altijd dat dat door mij kwam.