“Whaaaaaaaat?” Marit doet alsof ze schreeuwt uit verontwaardiging. “Pappa, wat heb jij gedaan?” Ze houdt een telefoon voor mijn neus en ik herken mijn vorige blog.

Ik moet lachen. Maar Marit is zo begaan met de inhoud van het blog dat ze het belangrijk genoeg vindt om zelf te reageren. Ze typt geestdriftig op het mobieltje van Eleanor. Als het lijkt alsof ze klaar is, vraagt ze: “Wat is mijn e-mailadres?” Je bent 7, je hebt een mening, maar je hebt nog wel je vader nodig om te reageren op zijn blogje over jou.

Papa!!jij bent knetergek! Hoe durf je?
Hopelijk lees je dit!
Dolfje en ik mogen dat allen zeggen!
Grrrrrrrr, grumpuf!:(

En wat dan ontstaat is een mooi gesprek tussen dochter en vader. Marit vertelt dat ze het niet leuk vind als ik stukjes over haar schrijf die iedereen kan lezen. Ik begrijp dat wel. Dus ik leg uit dat ik schrijven heel leuk vind. Zelfs zo leuk dat het me erg gelukkig maakt. Marit peinst.

“Weet je, pappa, als er een vriendinnetje van Elke komt spelen, dan doe ik vaak een beetje gek. Dit is net zoiets.”

Ik snap direct wat ze bedoelt. Het gevoel van aandacht willen hebben als je het niet krijgt. En weg willen kruipen als je juist alle aandacht krijgt.  Ik vertel haar dat ik ook zo deed als haar oom Ricardo vriendjes mee naar huis nam. Ik voel me even helemaal verbonden met mijn dochter. Daarom pak ik haar hand en ik knijp erin. Ik kijk haar veelbetekenend aan, maar het gaat langs haar heen.

Later als ze zelf kinderen heeft begrijpt ze het vast.