Je hebt soms een beginnetje nodig. Het liefst een goed beginnetje want dat is het halve werk. Zeggen ze.

Soms is schrijven als behang van de muur halen. Als het plamuurmes er eenmaal goed achter zit, dan vliegen de stukken ervan af. Het duurt alleen even voor dat het plamuurmes zijn werk kan doen. Je moet het eerst nat maken en een beetje behangpulken. Maar na een paar minuten klooien (er is geen goede handleiding voor het verwijderen van behang) ontstaat er dan toch een beginnetje.

Het is al een tijd stil op het blog. Ik weet eigenlijk niet goed waarom. Maar om één of andere reden heb ik na mijn vakantie onvoldoende inspiratie om hier een paar leuk leesbare alinea’s neer te knallen. En da’s best jammer. Het staat zo leeg. En ik vindt schrijven erg leuk.

Misschien komt het omdat ik vorderingen maak met mijn kinderverhaal (ik durf nog niet op te schrijven dat het een kinderboek moet worden). Veel van mijn creatieve capaciteit gaat daar aan op. Maar dan nog! Ik werk inmiddels met diagrammen die JK Rowling ook gebruikt en ik breek mijn hoofd over wat personages drijft en welke ontwikkeling ze moeten doormaken.

Om de echo hier te doen verstommen, zet ik hier nu gewoon maar wat neer. Met om te beginnen een lekkere lange zin om de lege ruimte goed op te kunnen vullen. En ook kortere. Dat leest makkelijk. Je moet namelijk wel een lekker ritme in je stukje hebben.