Ik denk dat ik het goed doe in films. Vooral verantwoorde films. Films met stiltes die veel betekenen. Met blikken die de rest van het verhaal bepalen. Met acteurs die weten dat sigarettenrook de linker kant opblazen iets heel anders betekent dan rechts. Ik ben de ideale acteur voor een film waarin iemand naar een raam loopt.

Ons keukenraam zit aan de straatkant. Ik sta daar graag te kijken. Gewoon naar buiten. Naar mensen die voorbij komen, vliegtuigen in de lucht en auto’s van de overburen (“Wat gek dat ze vandaag thuis zijn”). En soms ontdek je nog wat.

Vandaag stopte een klein wagentje bij voor de deur. Het was zo’n hoveniersautootje van gemeentewerken. Maar die zijn groen en deze was wit. Hij stopte met een noodgang. Dat is best knap, want die dingen kunnen niet snel.

Een man pakt een hogedrukspuit uit de laadbak en neemt de groene bak van de overburen onder handen. Ik had er vanmorgen al een gekke sticker op gezien. Het was de sticker van het schoonmaakbedrijf dat achter vuilniswagens aanrijdt.

De man kiept de restjes en schoonmaakwater in de achterbak. Hij zet de groene bak voor de deur. Ik sta paf. Ik had nog nooit van deze service gehoord. Daar wil ik ook wel voor betalen. De man rijdt de straat uit voordat ik de deur uit kan rennen. Wij maken de bak nooit schoon.

Dat wordt volgende week maandag veel koffie en veel raamstaan. Ik hoop dat hij ook grijze bakken doet.