Ik kijk schichtig naar Eleanor. “Moet ik echt naar de deur” probeer ik mijn gezicht te laten spreken. Eleanor tikt door, dus ik heb verloren. Door het glas zie ik een schilderijmap staan.

Eigenlijk weet ik niet wat de echte naam is. Het is zo’n groot en langwerpig kartonnen geval waar je je tekeningen in bewaart als je op pad gaat. Schilderijmap, als het woord nog niet bestaat, wek ik het hierbij tot leven. Het is een wolk van een woord.

Maar, enfin. De jongen voor de deur begint vrolijk te kakelen. Hij is een kunstenaar uit Israël en hij wil mij zijn werk laten zien. Want dat is goedkoper dan een kunstgallerie. Als je langs de deuren gaat, hoef je geen huur te betalen en hoef je ook geen salarissen te betalen van de mensen die daar werken. Ik hou mijn lachen in.

Ik maak een afwerend gebaar en zeg dat ik niets wil kopen. Nee, ik hoef niets te kopen. Want zijn kunst is heel goedkoop. Veel goedkoper dan in zo’n dure gallerie. Hij zegt het overtuigend in gebrekkig Engels. Mijn mondhoeken krullen naar boven. Ik ben een beetje bang dat ik hem straks recht in zijn gezicht ga uitlachen.

De jongen is onverstoorbaar. Hij heeft er al een schilderij bij gepakt. Er zijn wel 3 verschillende technieken in gebruikt. En je kunt het het schilderij aanpassen aan je huiskamer. Dat heb je ook niet in zo’n dure gallerie.

Even denk ik in Amazing Discoveries te zitten.

“Mike, weet je wat dit is?”
“Ja, natuurlijk. Het is een schilderij.”
“Ja, Mike, dit is een echt schilderij. Een schilderij van Parijs. Parijs is de stad van de liefde. Dat weet je toch, Mike?”
“Ja, ik ben naar Parijs op huwelijksreis geweest!”

Het publiek applaudiseert.

“Weet je wat het mooie van dit schilderij is, Mike? Het is tot wel 95% goedkoper dan een schilderij uit een gallerie. En weet je wat voor schilderij je dan krijgt? Een postzegel, Mike! Een postzegel die net die ene lelijke plek in de muur niet verbergt. Ken jij van die lelijke plekken in de muur, Mike?”
“Ik heb er wel een paar. En ik ben altijd weer blij als ik er een mooi schilderij overheen kan hangen. Maar echte mooie schilderijen zijn zo duur!”

Het publiek roep “Jaaaah”.

“Dan heb ik een goede deal voor je, Mike! Dit schilderij kost maar 15 euro. Zie de kwaliteit, Mike? Dit zijn de contouren van echte penseelstreken. Echte penseelstreken van een echte kunstenaar, Mike. Het is 100% vakwerk. Maar dat is nog niet alles! Mike, jij bent een kunstkenner, toch?”
“Ja, ik mag mijzelf graag zo noemen.”
“Dan weet jij van het grote schilderijendillemma.”
“Past het wel bij mijn huiskamer.”
“Dat klopt, Mike. Daarom heb ik een verrassing voor je. Loop je met me mee?”

Mike en de verkoper lopen naar de andere kant van de studio.

“Wat heb je daar allemaal voor dingen?”
“Mike, dit zij passepartous.”
“Passerpasserpawatte?”
“Passepartous, Mike. Heb je daar niet van gehoord toen je in Parijs was?”
“Parijs is de stad van de liefde, Jeffrey”

Het publiek joelt.

“Oké. Passepartous hebben ook met liefde te maken, Mike. Liefde voor je interieur. Ken je dat, dat je honderden, duizenden euro’s uitgeeft aan je interieur? En dan zie je een geweldig mooi schilderij in zo’n te dure gallerie? Je koopt het, maar dan past het niet bij je bankstel. Omdat de kleuren niet matchen.”
“Dat kennen we allemaal, he?”

Het publiek is het met Mike eens.

“Daar heb ik dus passepartous voor. Er zijn passepartous is 17 kleuren, Mike. Deze passepartous zitten er gratis bij, Mike. Een echt geschilderd schilderij naar keuze met 17 passepartous voor 15 euro. Dat is toch een geweldig aanbod?”
“Dat is een superaanbod! Welk telefoonnummer kan ik bellen? Ik wil bestellen!”
“Even wachten, Mike. Ik ben nog niet klaar. Want dit is nog niet alles. Je krijgt er een 2e schilderij bij. Gratis. Inclusief passepartous.”
“Maar, Jeffrey, zeg jij nou dat ik niet 1 schilderij krijg, maar 2 schilderijen? Inclusief 34 passepartous is verschillende kleuren voor maar 15 euro? Dat is echt amazing, Jeffrey.”

Het is nu 11 uur. Het is donker. En ik vraag me af of de Israëlische jongen überhaupt nog een schilderij heeft gekocht.